Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

"ανάσκελα στο κύμα, έτσι πρέπει να 'ναι η ζωή..."



Πέθανε το βράδυ της Τετάρτης 5 Οκτωβρίου σε ηλικία 74 ετών στη Θεσσαλονίκη ο πεζογράφος Αντώνης Σουρούνης. 

Δεν τον γνώρισα ποτέ.

Δεν ήξερε καν την ύπαρξή μου... αλλά... ήταν φίλος μου!

βν


"Το συγγραφιλίκι δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία. Με την παιδεία έχουν σχέση όσοι ασχολούνται με τις επιστήμες. 

Ο συγγραφέας δεν έχει ανάγκη από παιδεία, το 'χει μέσα του. Εγώ πιστεύω ότι έρχεσαι έτσι στον κόσμο, γεννημένος συγγραφέας, τέρμα, τελείωσε. Μπορεί να μη μάθεις ποτέ σου γράμματα, αλλά να κάθεσαι να γράφεις, να γράφεις κι όταν πια καταλάβεις ότι ανήκεις σ' αυτό το είδος ανθρώπου τότε μπορείς να ανοίξεις κανένα βιβλίο να διαβάσεις, μπορεί να πας και σε κανένα σχολείο να μάθεις. 

Είναι η φύση. Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με ένα δάχτυλο που τους δείχνει, αυτός είναι εκεί, αυτός εδώ. Με ένα σήμα. Και θα το κατορθώσει, εκτός κι αν φοβηθεί και πάει αλλού. Αλλά εγώ πιστεύω πώς όλοι οι άνθρωποι είμαστε ταγμένοι για να επιτελέσουμε ένα συγκεκριμένο έργο. Αυτοί που θαυμάζουμε μετά από χρόνια και λέμε μπράβο είναι αυτοί που ακολούθησαν το μέσα τους. 

78

Όταν μας διάβασε αυτό το χρονογράφημα ο δάσκαλος στο σχολείο, πρώτη φορά άκουγα κάτι τέτοιο. 

Είπα θα κάνω αυτήν τη δουλειά, θα γράφω τέτοια πράγματα. Ο πατέρας μου δεν είχε τελειώσει το δημοτικό και είχε έρθει πιτσιρικάς από τη Σμύρνη, διάβαζε πολλά αστυνομικά και τη «Μάσκα», κάθε εβδομάδα. Κι εγώ είχα γοητευθεί με όλους τους ήρωες και πόσο καλό 'κάναν στον κόσμο, πόσο δίκαιοι ήταν και έλεγα έτσι θα γίνω κι εγώ. Ή θα γίνω Άγιος, σαν τον ήρωα που μοίραζε τα λεφτά από δω κι από κει ή θα γράφω για τον Άγιο.

Τα υλικά τα δικά μου ήταν ότι έπρεπε να κάνω αυτό που σκεφτόμουν, δεν έπρεπε να ακολουθήσω ούτε συμβουλές ούτε καθηγητές. Αυτό. Και τι ήταν αυτό; Πρώτα απ' όλα τα ταξίδια .

 Έπρεπε να ταξιδέψω, δεν μ' ένοιαζε πού και πώς και τι. Δεν μ' ένοιαζε τι λεφτά θα πάρω και τι σπίτια θα αγοράσω, που δεν έχω αγοράσει ποτέ κανένα σπίτι. Έπρεπε να κάνω αυτό τον κύκλο, ολόκληρο. Δεν ήταν για να αποκτήσω εμπειρίες, δεν το 'χα καθόλου στο κεφάλι μου. Όταν ταξιδεύεις και κάνεις εκατό δουλειές στον πλανήτη, πάς από δω, πας από κει, αποκτάς τόσο πολλές εικόνες και εμπειρίες, δεν έχεις το σημειωματάριο και γράφεις τι είπε ο διπλανός σου αλλά όταν πας στο σπίτι σου, στην πατρίδα σου, τότε γράφεις.

Όλα μου τα βιβλία στην Ελλάδα τα έγραψα, κανένα δεν έχω γράψει εκτός Ελλάδας. Όταν μετά από πέντε ή δέκα ή είκοσι χρόνια κάθεσαι να γράψεις, ή και πενήντα χρόνια, όπως συνέβη με Το μονοπάτι στη θάλασσα, έρχονται όλα αυτά από μέσα σου κατευθείαν και σου λένε «γράψε μας.

Το Μονοπάτι είναι το τελευταίο και μαζί είναι η πιο παλιά υπόθεση της ζωής μου, που ξεκινάω από νεογέννητος. Ούτε ήξερα ότι θα έγραφα κάποτε αυτό το βιβλίο, ούτε ήθελα. Η ουσία και το μεγαλείο είναι ότι έρχονται μόνα τους.

 Έρχεται και σου λέει «Ξύπνα και γράψε με». 

Στον Γκας τον γκάνγκστερ, ήταν μιλλένιουμ και πήγα με τη φίλη μου στην Ύδρα και μόλις γιορτάσαμε, την άλλη μέρα, της λέω, σε παρακαλώ φύγε, θέλω να γράψω. Τι θα γράψεις; Δεν ξέρω. Εννιά μέρες δεν άγγιζα τίποτα. Δεν μπορούσα να γράψω, ξυπνούσα μία, δύο η ώρα το πρωί, καθόμουν στο τραπέζι και δεν έγραφα τίποτα. Ξανακοιμόμουν πάλι. Ξανά πάλι τα ίδια την άλλη μέρα. Και ξαφνικά ήρθε όλο το βιβλίο και βγήκε από μέσα μου, έκατσα και το 'γραψα όλο σε 69 μέρες ή μάλλον νύχτες.

12

Σε μαγεία μέσα ζούσα, αν μου πεις τώρα πώς έγινε δεν ξέρω να σου πω. Και όσο διαρκεί αυτό καμία σχέση δεν έχω με τα έξω. Εγώ ζούσα μέσα σε μια ψαράδικη ταβέρνα στην Ύδρα, από κάτω είναι το μαγαζί όπου σύχναζαν ψαράδες και το Σαββατοκύριακο έρχονταν Αθηναίοι. Κι από πάνω κοιμόμουν εγώ. Τρεις η ώρα το πρωί κατέβαιναν οι ψαράδες για ψάρεμα και λέγανε στη Χριστίνα την ταβερνιάρισσα «στο μαγαζί σου μέσα υπάρχει ένα στοιχειό». Αυτός ήμουν εγώ. Όταν έγραφα και γελούσα ακουγόταν έξω. Κι όταν έκλαιγα πάλι ακουγόταν.

Οι λέξεις: Όταν κάθομαι να γράψω γράφω λέξεις που δεν τις ξέρω. Δεν τις έχω ακούσει ποτέ. Κι ανοίγω το λεξικό να δω, είν' αυτή η σωστή λέξη; Κι είναι αυτή η λέξη. Καμία άλλη, μόνο αυτή. Είναι σαν να τις έχω ξαναπεί κάποτε στη ζωή μου, σε άλλη ζωή ίσως. 

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου λες ότι λείπουν τα επίθετα, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Γράφω κατεβατά ολόκληρα, τελειώνει η φράση, η εικόνα, έρχεται η εικόνα και οι λέξεις βγαίνουν μετά, κατευθείαν.

Δεν στήνω εγώ τα πρόσωπα, δεν στήνω τίποτα. Μόνοι τους παίρνουν θέση. Αλήθεια σου λέω. Εγώ είμαι ο δούλος, ο μπάτλερ τους που σερβίρω, δεν ξέρω τι γίνεται, ποτέ δεν ξέρω τι γίνεται. Όλα τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, όλα εκτός από ένα, που είναι αληθινό αλλά με μια χρονική απόσταση. 

Ο Άλεξ του Χορού των Ρόδων, ο παλιός παίκτης του καζίνου που έζησε έτσι κι έζησε αλλιώς. Ο Άλεξ είναι εγώ, πώς θέλω να είμαι εγώ στα εβδομήντα μου χρόνια, πώς έλπιζα και πώς φοβόμουν πως θα 'μαι.

Υπάρχει γενναιοδωρία της ψυχής, της συντροφικότητας, της παρέας και του φόβου παντού. Όταν ζεις μια ζωή αλλιώτικη, βλέπεις τη γενναιοδωρία αλλού πολύ κι αλλού λίγο αλλά εκεί που τη συναντάς γίνεσαι ένα μαζί της. Όταν ένας άνθρωπος σε βοηθάει σε μια δύσκολη στιγμή, ας είναι και ξένος, ενώνεσαι μαζί του, τον αγαπάς. Αυτό λέω εγώ γενναιοδωρία. Και να χάσεις εσύ κάτι για να μην πάθει ο άλλος ζημιά και να βοηθήσεις, έτσι πρέπει να κυλάει η ζωή.

 Έτσι κυλούσε η δική μου ζωή, παντού όπου πήγαινα. Πολλές φορές ήμουν εγώ που έμπαινα μπροστά, πρώτος για να βοηθήσει κι άλλες φορές ήταν άλλοι μπροστά μου. Όταν ζεις τέτοια πράγματα, αλλάζεις χαρακτήρα και πάς αλλού, σε μέρη πολύ όμορφα, ακόμα κι αν ζεις και μόνος και χαίρεσαι τη ζωή.
»Έτσι γεμίζει η ζωή. Ακόμη κι αν δεν ξαναδείς αυτόν τον άνθρωπο ποτέ ξανά στη ζωή σου, τον θυμάσαι. 


Το '73 που χτύπησα στην Αμερική στο βαπόρι μέσα με σφάλμα του καπετάνιου και του γραμματικού και έσπασε όλη αριστερή πλευρά του προσώπου μου, δεν υπήρχαν ούτε δόντια, ούτε μάτια, τίποτα, με πήραν σαν νεκρό και με πήγαν στο νοσοκομείο κι έμεινα εκεί δυο μήνες ετοιμοθάνατος. Δεν ήξεραν αν θα ζήσω μόνο 'γω το 'ξερα πως δεν θα πεθάνω γιατί έπρεπε να γράψω κι όταν ανέβηκε η Αστυνομία να πάρει καταθέσεις, ο λοστρόμος, ένας άντρας στα 60, ένας άντρας δυνατός, τίμιος είπε, με κίνδυνο να χάσει τη δουλειά του, χωρίς να φοβηθεί τίποτε, ότι φταίει ο καπετάνιος και ο γραμματικός. Ένας άντρας ηλικιωμένος, με οικογένεια, με υποχρεώσεις, αλλά άντρας που δεν φοβήθηκε.

Ούτε ορθοπεταλιά ούτε γλέντι είναι η ζωή μου. Είναι ανάσκελα στο κύμα, που γράφω στον Γκας. Έτσι πρέπει να 'ναι η ζωή, ανάσκελα στο κύμα. Και κάπου κάπου να κουνάς το πόδι σου για να μη σπάσεις το κεφάλι σε κανά βράχο. Και να μη φοβάσαι. Αυτό ξεκίνησε από τη μικρή μου ηλικία, όταν δούλευα με τον πατέρα μου στους δρόμους. Μ' άρεσε να τσακώνομαι γιατί ήξερα πως στο τέλος θα γινόμουν φίλος μ' αυτόν που τσακωνόμουνα. Ακόμη κι αν ο άλλος είναι πιο δυνατός από σένα και έχει πιο πολλά προσόντα από σένα. Αν δει ότι δεν φοβάσαι σε παραδέχεται κι αυτός, σε εκτιμάει. 

Σου λέει «έλα, πάμε μαζί να περπατήσουμε».

Με τους παλιούς μου φίλους τέτοια σχέση εγώ. Κάνω και καινούργιους. Έχω φίλους στην αγορά, αυτοί οι άνθρωποι μου μιλούν πιο πολύ, πιο καλά συνεννοούμαι μ αυτούς, τους μανάβηδες, τους ψαράδες. Και συγγραφείς έχω φίλους. Αλλά εκεί που παίζεται το πράγμα όλο είναι στο δρόμο, δεν είναι στο γραφείο. Δεν με νοιάζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι γίνεται έξω από το γραφείο, που δεν έχουν δουλέψει ποτέ, τέτοιες δουλειές δηλαδή, να συγκρούεσαι, να τρακέρνεις κάθε μέρα.

Όσοι διαβάζουν ένα βιβλίο που ταυτίζεται με τα κάποτε όνειρά τους, αυτά που ήθελαν να κάνουν και δεν κάνανε, μέσα από το βιβλίο συνοδεύουν το συγγραφέα. Άμα δουν ότι αυτός ο συγγραφέας κάνει κάτι άλλο ή γράφει κάτι άλλο, τον απαρνιούνται. Όλοι οι άνθρωποι ζητούν μια ευκαιρία να απορρίψουν αυτό που αποδέχονται. Και δεν μιλάω μόνο για συγγραφείς, μιλάω για το φίλο σου και το γείτονά σου. Στην έχουν στημένη να στραβοπατήσεις.

Όταν βγήκαν οι Συμπαίχτες έγραψε για μένα ο Μιχάλης Μήτρας ότι μοιάζω στον Κέρουακ. Ρωτάω «καλός αυτός ο Κέρουακ;». 

Ο καλύτερος μου λένε. Ήμουν στη Φρανκφούρτη και είχα 13 μάρκα στην τσέπη όλα κι όλα. Μπαίνω σ' ένα βιβλιοπωλείο και με 12 μάρκα παίρνω Στο δρόμο. Μπαίνω σε μια μπιραρία και δίνω άλλο ένα μάρκο για μια μπίρα και κάθομαι να διαβάσω το βιβλίο. Καμία σχέση, αυτός από κει εγώ από δω.

Στη ρουλέτα και στις γυναίκες σε ένα νούμερο ποντάρεις, δεν μπορείς να ποντάρεις σε όλα. Όπως ποντάρεις ένα νούμερο στη ρουλέτα κι η μπίλια πέφτει αλλού το ίδιο συμβαίνει και με τη γυναίκα. Η ρουλέτα βασικά είναι άπιστη, άμα σου πέσει η μπίλια ενθουσιάζεσαι όπως και στη γυναίκα. Άμα δεν σου πέσει η μπίλια, άμα σε προδώσει, θυμώνεις μαζί της, τη βρίζεις, τη σκοτώνεις κιόλας άμα θες. Γυναίκες και ρουλέτα είναι το ίδιο πράγμα.

Τα όνειρά μου τα έχω πραγματοποιήσει. Όνειρά μου σήμερα είναι η καθημερινή μου ζωή. Χαίρομαι που ξημερώνει, χαίρομαι που νυχτώνει. Πάντα από μικρό παιδί ήθελα να έρθει ένας καιρός που να μπορώ να δουλεύω όπου θέλω, όποτε θέλω και το συγγραφιλίκι μου το 'φερε. Αλλά δεν θα μπορούσα να φτάσω σε τέτοια ηλικία αν πριν δεν είχα δουλέψει στη θάλασσα. 


Πηγή: Lifo

09/04/2009

Tags: Αταξινόμητα


Φθινοπωρινοί τύποι

cv        cv  

Την έχω στημένη στο φως που μπαίνει από τις γρίλιες του παραθύρου μου.

Περιμένω πως και πως να γλυκάνει.

Να δω εκείνες τις κόκκινες ανταύγειες του ηλιοβασιλέματος να χρωματίζουν τις άσπρες κουρτίνες και να τις μετατρέπουν σε χρυσά σύννεφα.

Εμείς οι φθινοπωρινοί τύποι έχουμε τις δικές μας εμμονές.

Περπατάμε π.χ. στο δρόμο και τα μάτια ψάχνουν για κάποιο κίτρινο φύλλο.

 Ψάχνουμε τα χρυσάνθεμα να δούμε αν μπουμπούκιασαν, και η χαρά μας είναι μεγάλη όταν ξαναβρίσκουμε, στον πάγκο του μανάβη φρέσκα μήλα και κάστανα.

Τα πρώτα κάστανα στο σπίτι είναι γιορτή.

Σαν να ξορκίζουμε με τη μυρωδιά τους το αφυδατωμένο καλοκαίρι. 

Ψητά, βραστά ...όπως και να'ναι είναι μια μικρή ηδονή στον ουρανίσκο.

Και κάποια μέρα, έτσι ξαφνικά, μαυρίζει ο ουρανός και οι ήχοι που έρχονται απ' έξω αλλάζουν. 

Βρέχει!!!!

Ο μελωδός στο μπαλκόνι, παραζαλισμένος απ' τα καλοκαιρινά μελτέμια,  αρχίζει τώρα το γλυκό τραγουδάκι του. Οι χοντρές σταγόνες της βροχής κινούν τα μεταλλικά σήμαντρά του με τρυφερότητα. 

Τα φυτά ηρεμούν επιτέλους, αρχίζουν πάλι να ζωντανεύουν.

Και μαζί με τα φυτά ξαναζωντανεύω κι εγώ.

Πιάνω πάλι τη ζωγραφική μου, και τις διάφορες χειροτεχνίες μου. 

Φέτος αποφάσισα να φορέσω ένα στέμμα στο λαιμό!!! 

Ένα στέμμα από φθινοπωρινά φύλλα. 

78

Μου πήρε χρόνο να το φτιάξω αλλά έτσι, εξασφάλισα και επίσημα το διαβατήριό μου για τη χώρα των Πεσμένων Φύλλων που τόσο αγαπάω.

Και... όσο χάνομαι στις ονειροπολήσεις μου, ένα τραγούδι στριφογυρίζει στο νου μου. 

«Est-ce que tu m'aimes ?» (Μ' αγαπάς;)



 90

 

Tags: Αταξινόμητα


Aυτά τα μικρά "τίποτα"...

90




"Ερωτεύτηκα πολύ.

 Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος. 

Με την κυριολεξία του όρου. Με συγκίνηση.  

Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Όχι, όχι δεν πιστεύω ότι "νιώθει" κι εκείνη το ίδιο. 

Δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή διότι δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα. 

Η συναισθηματική εξάρτηση όμως πάντα υπάρχει.

 Έζησα μαζί της 65 χρόνια έγγαμου βίου»

"Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Ερωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας.

 Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. 

Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζείς. Ειδάλλως είσαι ...πέτρα ...»


Εμμανουήλ Κριαράς (συνέντευξη στο Βημα σε ηλικία 104 ετών)


Tags: Αταξινόμητα


Μ' έναν ήλιο στη ζώνη μου.

γη


Αύγουστος.

Μπήκαμε στο λεωφορείο με όλα μας τα πράγματα στοιβαγμένα στην οροφή του.

Ένας γεροδεμένος νεαρός τα είχε τακτοποιήσει δίπλα στα άλλα, τα ξένα, και μετά τα κάλυψε μ' έναν μουσαμά κι από πάνω τα έδεσε σφιχτά με χοντρό καραβόσκοινο.

Η θέση μου ήταν δίπλα στο παράθυρο ευτυχώς.

Το πρώτο πράγμα που έβαλα στο δίχτυ της μπροστινής μου θέσης ήταν μια χαρτοσακούλα για... ώρα ανάγκης.

Το λεωφορείο ξεκίνησε αγκομαχώντας. Αγκομαχούσε στην άσφαλτο, τι θα γινόταν όταν θα έμπαινε στο χωματόδρομο;

Δεν μας πήρε πολλή ώρα να βγούμε απ' την πόλη και να πάρουμε τον επαρχιακό δρόμο προς το χωριό.

Το χωριό του πατέρα! Πρώτη φορά, πρώτο ταξίδι.

Μια μάνα με δυο παιδιά, ένα σωρό πράγματα και ένα μεγάλο κοφίνι με καρπούζια. Ε.. δεν ήταν και το καλύτερό της.

Δεκαπενταύγουστος σ' ένα ορεινό χωριό ξεχασμένο από τον κόσμο, σ' ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο χρόνια χωρίς ρεύμα και νερό.

Στη θέση της θα ήμουν στα όρια του πανικού.


Ούτε που μου περνούσε όμως από το μυαλό η ανησυχία της. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν οι περιπέτειες που με περίμεναν.

Άνθρωποι στοιβαγμένοι στις θέσεις του λεωφορείου και άλλοι όρθιοι στο διάδρομο μαζί με τσάντες και κοφίνια γεμάτα ψώνια απ' το παζάρι. 

Γυναίκες με σφιχτοδεμένες μαντίλες στο κεφάλι και άντρες με ροζιασμένα χέρια, παιδιά και γιαγιάδες που έκαναν σινιάλο στο οδηγό τις χαρτοσακούλες τους,  σε όλη τη διαδρομή.

Τα παράθυρα ανοιχτά, άφηναν τον λίβα να μας καίει τα πρόσωπα.

Ήμουν όμως ευτυχισμένη.

 Άρχισα να σιγοτραγουδάω το "κουνελάκι".

Μου άρεσε να ακούω τη φωνή μου να τραγουδάει το "κουνελάκι".

 Ήταν σαν να άκουγα ραδιόφωνο, μου κρατούσε παρέα.

Μετά έπιασα κι άλλα παιδικά τραγούδια.

 Μια φωνή: «Δεν θα σταματήσει πια. Έτσι θα πάμε όλο το δρόμο;»

«Σσσς ...πιο σιγά» η μάνα μου. Σταμάτησα.

Μια άλλη φωνή: «Αφήστε το παιδί να τραγουδήσει, τι ενοχλεί;»


Περάσαμε τις παρυφές του βουνού και τότε άρχισαν τα δύσκολα. 

Στροφές, όλος ο δρόμος, απότομες στροφές που δεν έλεγαν να τελειώσουν.

 Άρχισα να χάνω τον κόσμο. 

Το στομάχι μου κόμπος. Το "κουνελάκι" ψυχοραγούσε μέσα μου. Μια λιποθυμία, κάτι σαν ζάλη 

«Μαμά ζαλίζομαι ...»

«Κρατήσου, φτάνουμε ...» 

Σε όλο το δρόμο είχα καρφωμένα τα μάτια μου στη χαρτοσακούλα και ευχόμουν από μέσα μου να μην μου χρειαστεί.

Το λεωφορείο ανέβαινε, όλο ανέβαινε. Δεξιά γκρεμός αλλά και μια υπέροχη θέα στον κάμπο. 

Ποιος όμως την πρόσεχε;


Μετά από δυο ώρες ταξίδι, άρρωστοι από τη ναυτία είδαμε με αγαλλίαση τα πρώτα σπίτια του χωριού να ξεπροβάλλουν μέσα από πυκνή βλάστηση.

Το καλοσώρισμα μιας πηγής με τρεχούμενο νερό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα.

Μέλισσες γύρω της ...κάποια γυναίκα με μια στάμνα προσπαθούσε να τις διώξει για να γεμίσει νερό. Ό,τι πρόλαβα να δω περνώντας.


Το λεωφορείο σταμάτησε στο κεντρικό δρόμο που χώριζε το χωριό στα δύο.

Κατεβήκαμε και σε λίγο όλα μας τα πράγματα βρέθηκαν αραδιασμένα πάνω στο χωματόδρομο. 

Το λεωφορείο συνέχισε την πορεία του μέχρι το επόμενο χωριό αφήνοντας πίσω του ένα πυκνό σύννεφο σκόνης.

Σκόνη και ζέστη παντού.

Η μάνα κοίταξε γύρω της απελπισμένη. Το χωριό φαινόταν ακατοίκητο. Ψυχή στο καφενείο. Έβραζε ο τόπος. Περιμέναμε. Ο μικρός γκρίνιαζε. Πεινούσε.


 Σε λίγο, είδαμε έναν άντρα να μας πλησιάζει. Ήταν πολύ ψηλός και αδύνατος. Κατάμαυρος από τον ήλιο. Φορούσε ένα παλιό ταλαιπωρημένο παντελόνι, παπούτσια χωρίς κάλτσες και ένα πουκάμισο το μισό μέσα και το μισό έξω. 

Φαινόταν πως είχε διακόψει τη δουλειά του για να έρθει μέχρις εκεί.

Μας καλοσώρισε, χαμογέλασε. Τα μάτια του συνέχεια χαμηλωμένα.

Μετά φορτώθηκε αμίλητος τα περισσότερα πράγματα και άρχισε να ανηφορίζει ένα στενό δρομάκι γεμάτο πέτρες. Οι πέτρες γλίστραγαν επικίνδυνα από τη ζέστη. Η μάνα, μας έβαλε να περπατάμε μπροστά της, για να μας βλέπει.


Φτάσαμε στο σπίτι. Τριώροφο, πέτρινο με ένα μπαλκόνι ψηλά.

«Εδώ ήτανε το μαγαζί του παππού σας.» είπε ο άντρας και μας έδειξε με μια κίνηση του κεφαλιού την παλιά, μανταλωμένη πόρτα στο ισόγειο.

Δεν έδωσα σημασία γιατί τα μυαλά μου τα είχε πάρει δεύτερη πηγή που κελάρυζε στην είσοδο. Έτρεξα και βούτηξα τα χέρια μου στη γούρνα. Ήπια και έβρεξα το πρόσωπό μου.

Η μεγάλη πόρτα του σπιτιού μας πήρε κάμποσα λεπτά για ν' ανοίξει. 

Μπήκαμε σ' ένα χώρο που είχε καμάρες στην οροφή και ήταν γεμάτος σκορπισμένα άχυρα. 

Στην άκρη υπήρχε μια ξύλινη σκάλα. 

«Προσέχετε τα σκαλοπάτια» μας συμβούλεψε ο Γιάννης. Ανεβήκαμε με προσοχή.   


Ο Γιάννης, μακρινός συγγενής, ήταν ο άνθρωπος που είχε αγγαρέψει ο πατέρας  για να μας βοηθήσει να εγκατασταθούμε. 

Τον περιεργάστηκα με παιδική αναίδεια όταν κάθισε να ξεκουραστεί και  μου έκανε εντύπωση η συστολή του και η επίμονη άρνησή του να δεχτεί το κέρασμα της  μάνα μου. 

Η μνήμη μου κατέγραψε το ηλιοκαμένο του πρόσωπο με το κατάλευκο ευγενικό χαμόγελό του, την ντροπαλοσύνη που του επέβαλε τη σιωπή, τα μακριά ροζιασμένα δάχτυλά του που ήταν όμως τόσο όμορφα. 

Αυτά τα χέρια του, τα θυμόμουν πάντα. 

Πολλά χρόνια μετά. αναγνώρισα με μεγάλη συγκίνηση τη μορφή του, τη συστολή αυτού του περήφανου ανθρώπου. στον Massimo Trois του (Il postino) του Μάικλ Ράντφορντ.

βν

 

Στην κορυφή της σκάλας απλωνόταν ένα σκεπαστό μεγάλο χαγιάτι.

Στην άκρη κρεμασμένη μια τσίγκινη βρυσούλα. 

Πάτωμα κάτω κεραμίδια πάνω. 

Δίπλα μια τσιμεντένια τεράστια βεράντα σκεπασμένη με κληματαριά.


Μπήκαμε στο σπίτι, τελευταίος όροφος. Η μάνα άνοιξε όλα τα παράθυρα. Τρία δωμάτια. 

Το χειμωνιάτικο που είχε το τζάκι, η καμαρούλα που κοιμόταν η γιαγιά και ο παππούς και το καθιστικό με τις παλιές φωτογραφίες στους τοίχους και τον τεράστιο καθρέφτη θολό από την σκόνη.

Σκόνη παντού.

Στην άκρη ένα μεγάλο έπιπλο από τριανταφυλλιά σκαλισμένο περίτεχνα με τζάμι στις πόρτες του. 

Μέσα είδα τακτοποιημένα πάνω σε κεντημένα σεμεδάκια όλες τις πορσελάνες της γιαγιάς μου, από την Αμερική.

Πανέμορφα πραγματάκια, κομψά, λεπτεπίλεπτα που δεν χόρταινα να χαζεύω.

Οι μπαλκονόπορτες άνοιξαν και η θέα ήταν πανοραμική!!

Όλος ο κάμπος στα πόδια μας και απέναντι, μέσα απ' την αχλή του μεσημεριού, ξεπρόβαλλε το θηλυκό βουνό με τις γαλήνιες βουνοκορφές του.

Ο Γιάννης εξαφανίστηκε όπως εμφανίστηκε.

Μετά από λίγο ήρθε η μάνα του,  μια ηλικιωμένη γυναίκα που μας αγκάλιασε όλους με μεγάλη συγκίνηση. 

Άνοιξε την ποδιά της, που την είχε δεμένη γύρω στη μέση της και έβγαλε αυγά, πατάτες και λουκάνικα. 

«Για να φάνε τα παιδιά.» είπε και τα άφησε στο τραπέζι. 

Η μάνα της πρόσφερε μια μεγάλη φέτα καρπούζι. 

Το περίμενε, το είδα στο βλέμμα της που έλαμπε από προσμονή. 

Το απόλαυσε με μεγάλη χαρά αν και κανονικά θα πρέπει να είχε βράσει απ' τη ζέστη.  

Πάνω στην ώρα ήρθε για τα καλωσορίσματα και μια γειτόνισσα.   Μαντιλοδεμένη κι αυτή. 

Ζωσμένο στη ποδιά και το δικό της πεσκέσι: αυγά, πατάτες, σταφύλια ... 

Κάθισε δίπλα στη μάνα του Γιάννη με τη δική της φέτα καρπούζι.

Για να μην τα πολυλογώ, μέχρι να νυχτώσει, είχαν περάσει οι μισοί από το σπίτι. 

Το νέο του ερχομού μας έκανε το γύρο του χωριού με ιλλιγιώδη ταχύτητα.

Το καρπούζι έκανε θραύση! 

Τους παρατηρούσα καθισμένους στη σειρά να τρώνε αμίλητοι.

 Το παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσε να καταλάβει εύκολα, πώς, κάτι τόσο συνηθισμένο για μας, όπως το καρπούζι, για τους ανθρώπους αυτούς ήταν τόσο σπάνιο!

 

Από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα την εξερεύνηση του σπιτιού.

 Ένα μπαούλο με παλιές καρτ ποστάλ από την Αμερική, ένα βελούδινο καπέλο με φτερά σε πράσινο χρώμα (!)  σημειωματάρια από το στρατό...

Στον δεύτερο όροφο, αν και απαγορευμένο μέρος για μας τα παιδιά λόγω του σαθρού πατώματος, βρήκα διάφορα εργαλεία μισοσκουριασμένα, ένα αλέτρι, ένα καντάρι, μεγάλες νταμιτζάνες ...όλα μέσα στη σκόνη και τις αράχνες.

Στη μέση δέσποζε επιβλητικά ένας αργαλειός, σχεδόν καινούργιος, παρά τα χρόνια του. 

Οι αράχνες τον είχαν καλύψει μ' ένα πανέμορφο κουκούλι από λεπτές ίνες που διύλιζαν τις αχτίνες  του φωτός καθώς τρύπωνε από τα σαθρά παραθυρόφυλλα.

Παντού υπήρχε μια μυρωδιά ... ελευθερίας, που με μεθούσε!

 

Ένα άλλο απαγορευμένο μέρος ήταν η πίσω αυλή.

Είχε πνιγεί στα αγριόχορτα και η μάνα μας φοβόταν τα ερπετά. 

Άνοιξα το πλαϊνό παράθυρο με δυσκολία για να κοιτάξω έξω και είδα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα χωράφι γεμάτο ηλιοτρόπια.

 

τυ

 

 Ήταν αστραμμένα προς το βουνό, πίσω μας.

Ο ήλιος κρυμμένος στη βουνοκορυφή.

Οι καμπάνες της Παναγίας σήμαναν. Εσπερινός.

«Καλή αυριανή ...» μου φώναξε μια γερόντισσα που περνούσε κάτω στο δρόμο. Πίσω της έσερνε ένα γάιδαρο που δεν φαινόταν πρόθυμος να την ακολουθήσει.

Έκλεισα το παράθυρο και ανέβηκα στη σάλα. Μίλησα αμέσως στη μάνα μου για τα ηλιοτρόπια αλλά δεν έδωσε σημασία.

 

Νύχτωσε. 

Το χωριό βυθίστηκε στο σκοτάδι. 

Κάθισα στο μπαλκόνι και κοίταζα τα αστέρια. Πού και που άκουγα ομιλίες που πνίγονταν στη νύχτα. 

Κάποιοι γύριζαν στο σπίτι τους κρατώντας μικρά λυχνάρια.

 Ένα αλύχτισμα σκύλου ακούστηκε από μακριά, ένας γκιώνης, το θρόισμα των φύλλων της κληματαριάς, ο μυρωμένος αέρας ...

Με πήρε ο ύπνος στο μπαλκόνι.


Το πρωί ξύπνησα στο κρεβάτι μου. Ποδοβολητά παιδιών στο καλντερίμι, γυναίκες  που αντάλλασαν ευχές στη βρύση και μετά οι καμπάνες της Παναγίας.

Ο ήλιος τρύπωνε από τις χαραμάδες και ο ουρανός, όσο φαινόταν από την τραβηγμένη κουρτίνα, έμοιαζε με θάλασσα.

Δίπλα μου, ήταν ακουμπισμένα τα ρούχα για την εκκλησία.

Ένα άσπρο φουστάνι με φουρό, μ' ένα ηλιοτρόπιο στη ζώνη!

Το άγγιξα για να σιγουρευτώ.

"Απ' το χωράφι είναι:" ρώτησα τη μάνα μου.

"Απ'το χωράφι. Ντύσου."

Ντύθηκα σφαίρα...

Σε όλο το δρόμο καμάρωνα που είχα επιτέλους, έναν ήλιο στη ζώνη μου.


Tags: Αταξινόμητα


Tυφλό ραντεβού...

90



Ναι, ξέρω. Ο τίτλος έχει "ίντριγκα" αλλά δεν είναι τυχαίος.

Μια μέρα, έτσι ξαφνικά, είπα να πάω μια εκδρομή. 

Δεν το ξανασκέφτηκα. Πήρα μια μικρή τσάντα με τα χρειώδη, λεφτά, χαρτομάντιλα και κλειδιά, και αφού σιγουρεύτηκα πως το θερμοσίφωνο, η κουζίνα και το αιρκοντίσιον είναι κλειστά, κλείδωσα και έφυγα.

"Allez au hasard" (πήγαινε στην τύχη) λένε οι Γάλλοι.

Στην τύχη λοιπόν κατευθύνθηκα προς Σχινιά και μετά προς Αγ. Μαρίνα, στην τύχη πήρα το φέρυ μπότ και έκανα ένα μικρό ταξίδι μέχρι απέναντι, στην Εύβοια. 

90


Και πάλι στην τύχη πήρα ένα δρόμο που με έφερε στα Νότια.

Ο τόπος άγονος, αλλά πανέμορφος. Θυμήθηκα τις δρακοσπηλιές και είπα να αναζητήσω μια. 

Μάταιος  κόπος.

Έφθασα στην Κάρυστο. Έψαξα στο λιμάνι όμορφες εικόνες για να φωτογραφίσω.


γη

γη

γη

γη

χψ

Συνέχισα, πάλι στην τύχη, ανατολικά.

Πολλή ζέστη, μεσημέριαζε, ο δρόμος έρημος, φιδωτός, στεγνός σχεδόν αφιλόξενος ώσπου...σε μια στροφή μου αποκαλύφθηκε  ένα πέτρινο γεφύρι με την επιγραφή "Η γέφυρα των ερωτευμένων". Λουκέτα κλειδωμένα στα κάγκελά του. Κάθε λουκέτο και ένας σφραγισμένος έρωτας με υπαρκτή πάντα την απειλή του χρόνου.

Το γεφύρι ήταν πνιγμένο στα πλατάνια. 

Ήταν μια πραγματική όαση από πλατάνια. 

Δεν πίστευα στα μάτια μου!


ζασ

78

78

Κυριολεκτικά από το πουθενά, σαν να ξεφυτρώνει μια όαση μέσα στην έρημο, είδα να απλώνεται μπροστά μου το σκιερό καταφύγιο. 

Όσο πλησίαζα τόσο η βλάστηση πύκνωνε και η χαρά και η έκπληξή μου μεγάλωναν.

Όταν σταμάτησα και κατέβηκα, αυτό που αντίκρισα δεν περιγράφεται!!!

Ένας υπέροχος καταρράχτης οχτώ περίπου μέτρων έπεφτε τραγουδιστά μέσα στη λίμνη που είχε δημιουργηθεί απ' τα νερά του. 

Αιωνόβια πλατάνια κατά μήκος ενός χειμάρρου που, αν και κατακαλόκαιρο, δεν είχε στερέψει. 


12

βν

Πήρα  με προσοχή ένα μικρό μονοπάτι που οδηγούσε μέχρι κάτω στο ποτάμι. 

Μεγάλες πέτρες λιάζονταν, οι μισές μεσ' το νερό και οι άλλες στον ήλιο που τρύπωνε αυθάδικα μέσα από τα φυλλώματα φτιάχνοντας ιριδισμούς παραμυθένιους.

Και εκεί που έβρεχα τα πόδια μου στα παγωμένα, κυριολεκτικά, νερά, πρόσεξα το καλύτερο!

Πλήθος από μικρές και μεγάλες λιβελούλες σε μπλε ελεκτρίκ χρώμα, πετούσαν γύρω από τον καταρράχτη, πάνω στο νερό του ποταμού , και μετά στέγνωναν αμέριμνες πάνω στις ζεστές  πέτρες.

90

Προσπάθησα να τις φωτογραφήσω, αλλά το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο έτσι που πετούσαν γρήγορα και άλλαζαν θέση στο δευτερόλεπτο. Στον ίσκιο γίνονταν σχεδόν μαύρες αλλά όταν πετούσαν στον ήλιο μεταμορφώνονταν σε μικρά αστραφτερά κοσμήματα με φτερά.


Έμεινα κάμποση ώρα ξεχασμένη σε μια άλλη διάσταση ώσπου μια μικρή παρέα νέων κοριτσιών μ' έβγαλε απ' τη νιρβάνα μου. 

Με γέλια, αλληλοπειράγματα και νεανική ορμή άρχισαν να γδύνονται. Έμειναν με τα μαγιό τους και χωρίς κανένα δισταγμό μπήκαν στο παγωμένο ποτάμι  και στάθηκαν κάτω από τα νερά του καταρράχτη. Φώναζαν από το κρύο αλλά ήταν φανερό πως το απολάμβαναν.

κλ

Τα όμορφα όμως πράγματα δεν είναι για χόρταση.

Και έτσι ήρθε η ώρα να φύγω. 

Με το ζόρι προλάβαινα το τελευταίο φέρυμπότ.

Και η μοναδική μου εμπειρία θα έμενε λειψή αν για το τέλος, η τύχη, δεν μου είχε φυλάξει την καλύτερη συντροφιά:  

Ένα ολόγιομο φεγγάρι! Μια πανσέληνο!

23

Από το πλοίο της επιστροφής είχα την ευκαιρία να δω την πανσέληνο να ανατέλλει πίσω από την Δίρφυ ενώ ο ήλιος χανόταν με μεγαλοπρέπεια πίσω από τα βουνά της Ατικής.

Τα φωτάκια του φέρυ άναψαν και  το σούρουπο έγινε παραμυθένιο.

23

ωβ

ωβ

οπ

οπ

Η τελευταία σκέψη μου πριν μπει το πλοίο στο λιμάνι της Αγ. Μαρίνας ήταν πως ...

Όλα όσα χρειαζόμαστε, πραγματικά, στη ζωή,

 μπορούν να μας  δοθούν  μέσα σε μια μόνο μέρα: 

ομορφιά, ηρεμία, έκπληξη, περιπέτεια έμπνευση ...πολλή έμπνευση...

Όλη η ζωή μπορεί να χωρέσει σε μια μόνο μέρα. 

Αλήθεια...


90

90

 ;ς

Tags: Αταξινόμητα


Σερενάτα...

78

...είναι η μουσική που παίζει κάποιος αργά τη νύχτα,  κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης του.



Κάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ποτάμι,

που πνίγει τα τρυφερά  καλάμια ...

Κάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ξυράφι,

που αφήνει την ψυχή σου να ματώνει ...

 

Κάποιοι λένε πως η αγάπη είναι μια πείνα

μια ατελείωτη οδυνηρή ανάγκη ...

Εγώ λέω πως η αγάπη είναι ένα λουλούδι,

και εσύ ο μόνος του σπόρος ...

 

Είναι η καρδιά που φοβάται μη σπάσει,

που ποτέ δε μαθαίνει να χορεύει

είναι το όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει,

που ποτέ δεν αρπάζει την ευκαιρία ...

 

Είναι εκείνος που δεν θα λάβει,

που φαίνεται πως δεν δίνει

Είναι η ψυχή που φοβάται να πεθάνει

που ποτέ δε μαθαίνει να ζει ...

 

Όταν η νύχτα είναι πολύ μοναχική

και ο δρόμος πολύ μακρύς ...

και πιστεύεις πως η αγάπη είναι μόνο

για τους τυχερούς και τους δυνατούς ...

 

Απλά θυμήσου πως το χειμώνα,

πολύ κάτω απ' το πικρό χιόνι

βρίσκεται ο σπόρος που, με την αγάπη του ήλιου,

την άνοιξη γίνεται ρόδο ...

 

 

 ζψ

 

Tags: Αταξινόμητα


ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ: ένας κρυφός εχθρός της υγείας

78

Η καχυποψία περιγράφεται ως βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους και οι ψυχολόγοι θεωρούν πως είναι μια μορφή χρόνιου και συσσωρευμένου θυμού που συνεχώς εξελίσσεται.

Τα τελευταία χρόνια οι ερευνητές έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε ένα σχετικά αχαρτογράφητο πεδίο της επιστήμης και συγκεκριμένα στο κατά πόσο η προσωπικότητα του ατόμου επηρεάζει την υγεία του.


 Έτσι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι πιο εξωστρεφείς και ευχάριστοι στην παρέα έχουν λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν διαβήτη και εγκεφαλικό.

Η καχυποψία επηρεάζει αρνητικά την υγεία και μπορεί να αλλάξει ακόμη και τη δομή του εγκεφάλου.

Όσοι είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες έχουν καλύτερη υγεία. 

Πρόσφατη έρευνα τώρα του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας έδειξε πως όσοι είναι παθολογικά καχύποπτοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν άνοια σε σχέση με εκείνους που εμπιστεύονται τους άλλους, ενώ παλαιότερα η παθολογική καχυποψία  είχε συσχετιστεί και με   αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας.

Η νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Neurology», έγινε με την βοήθεια 1500 εθελοντών, με μέσο όρο ηλικίας τα 71 έτη.

Οι εθελοντές κατ' αρχάς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τα οποία τους ζητήθηκε να σημειώσουν αν και κατά πόσο συμφωνούσαν με φράσεις του τύπου «πιστεύω πως οι περισσότεροι θα έλεγαν ψέματα για να πάνε μπροστά» και «είναι σοφότερο να μην εμπιστεύεσαι κανέναν». Ανάλογα με τις απαντήσεις τους, βαθμολογήθηκαν και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: υψηλής (παθολογικής), μέτριας και χαμηλής καχυποψίας.

Στη δεκαετία που ακολούθησε οι επιστήμονες παρακολούθησαν την πορεία της υγείας τους και διαπίστωσαν πως όσοι είχαν υψηλή καχυποψία είχαν 2,54 φορές περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν άνοια σε σύγκριση με όσους είχαν χαμηλή.

Αναλύοντας τα ευρήματα, οι ερευνητές καταλήγουν πως οι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται τους άλλους έχουν την τάση να καπνίζουν περισσότερο, να ασκούνται λιγότερο και να ζυγίζουν περισσότερο, κάτι που επιβαρύνει τη φυσική τους κατάσταση.

Επίσης  δυσκολεύονται να ακολουθήσουν σωστά μια θεραπεία -όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα υγείας- διότι δεν  εμπιστεύονται τον γιατρό τους.

Το βασικότερο όμως είναι πως η καχυποψία, η αίσθηση πως ο κόσμος είναι εχθρικός και η αρνητική διάθεση έχουν τη δύναμη να αλλάξουν ακόμη και τη δομή του εγκεφάλου των ανθρώπων.

Μελίσσα Στοίλη ΒΗΜΑ 27/9/15


Tags: Αταξινόμητα


Παρακαλώ, μη λησμονάτε τη...γλώσσα μας!

89


Τον κίνδυνο της «αποξένωσης» από την εικόνα των ελληνικών λέξεων, λόγω της αυξανόμενης χρήσης των «greeklish», επισήμανε ο καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης. 

«Εγώ θα έλεγα στον κόσμο που μας ...ακούει: ''τη γλώσσα και τα μάτια σας''. 

Θα έλεγα ότι σε ημέρες κρίσης θα πρέπει να σκύψουμε σε ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος, που είναι ο πολιτισμός μας, η παράδοση μας και με τον πιο εύγλωττο τρόπο η γλώσσα μας. 

Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα είναι αξία». 

Αναφερόμενος στην ευρέως διαδεδομένη χρήση των «greeklish» (Ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) μεταξύ των νέων που στέλνουν γραπτά μηνύματα από τα κινητά τηλέφωνα ή συνομιλούν μέσω του Διαδικτύου, ο Ομότιμος και Επίτιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής, και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τόνισε: 

«Τα greeklish είναι ο καλύτερος δρόμος αποξένωσης από την εικόνα της λέξης. 

Αυτό ... μπορεί οι νέοι άνθρωποι να το πληρώσουν ακριβά.

 Έχουμε ελληνικές γραμματοσειρές και μπορούμε, αξιοποιώντας το Διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά μέσα, να χρησιμοποιούμε τις ελληνικές γραμματοσειρές που έχουν το προτέρημα να δίνουν την εικόνα της λέξης, το οπτικό ίνδαλμα, και να μας συμφιλιώνουν με την ορθογραφία της λέξης και με τη σημασία της»
 



Μια συνέντευξη του σπουδαίου παιδαγωγού- δάσκαλου Τσολάκη που αξίζει να παρακολουθήσουμε:



Οδυσσέας Ελύτης Από το Άξιον Εστί: 


Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. 
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου ... 
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου ... 
Εκεί σπάροι και πέρκες ανεμόδαρτα ρήματα ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε σφουγγάρια, μέδουσες με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη ... 
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη ... 
Εκεί ρόδια, κυδώνια θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια. 
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας λυγαριά και σχίνο σπάρτο και πιπερόριζα με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι ... 
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!.. 
Εκεί δάφνες και βάγια θυμιατό και λιβάνισμα τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα , κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστος Ανέστη με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων! 
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου ... 
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Υμνου !..
  

See more at: http://newsone.gr/suntages/1012514-#sthash.KnIcyzGN.dpuf

Tags: Αταξινόμητα


πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί...

 

Η αφήγηση είναι τέχνη που διδάσκεται. Κάποιοι άνθρωποι όμως την έχουν μέσα τους!

  

Το 2013, ο σκηνοθέτης Βασίλης Λουλές παρουσίασε το ντοκιμαντέρ «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί», ένα ιδιαίτερο ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών, στο οποίο γιαγιάδες και παππούδες, λαϊκοί παραμυθάδες της ελληνικής υπαίθρου αφηγούνται στον κινηματογραφικό φακό παραμύθια και ιστορίες.

Από τότε η ταινία (που προβλήθηκε στις αίθουσες της χώρας μας) έχει σημειώσει εξαιρετική πορεία στο εξωτερικό. 

Μάλιστα το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις ΗΠΑ συμπεριέλαβε την ταινία στη συλλογή του με ταινίες από όλον τον κόσμο, ώστε να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και στην εκπαιδευτική διαδικασία.

 

Η Σαββούλα Ριζαργιώτη από το Βαλτινό αφηγήται με τον δικό της εκφραστικό τρόπο ένα παραμύθι, με τίτλο «Ο Γιάννης».

Ένα παραμύθι από το σύνολο πολλών παραμυθιών του κάμπου και του βουνού, απ' τα χωριά των Τρικάλων,  που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ.



Tags: Αταξινόμητα


Ο θαυμαστός κόσμος της Salley Mavor

sa

Φεύγουμε για λίγο από τον άσχημο κόσμο μας;

12 



Η Salley Mavor είναι Αμερικανίδα.

Έχει σπουδάσει εικονογράφηση στο Rhode Island School of Design.

Αντί, όμως να ακολουθήσει, την πεπατημένη και να δημιουργήσει τις εικόνες της με μολύβια και χαρτί, προτίμησε να κάνει τα παιδικά της όνειρα πραγματικότητα παντρεύοντας με αριστοτεχνικό τρόπο φυσικά υλικά που μαζεύει από δάση, παραλίες κ.λ.π. με μαλακά υφάσματα και χρωματιστές κλωστές  και έτσι, με αυτό τον τρόπο, δημιουργεί αφηγηματικές σκηνές για παιδικές  ιστορίες και παραμύθια.


fd


Κατασκευάζει τις μινιατούρες της με άπειρη αγάπη και φαντασία χρησιμοποιώντας τη βελόνα αντί για πινέλο και τις χρωματιστές κλωστές αντί για χρώματα. Απλώνει πάνω σε πολύχρωμα μαλακά υφάσματα εικόνες βγαλμένες από την παιδική φαντασία.


jf

«Η δουλειά μου είναι διακοσμητική και λεπτομερής, γεμάτη με σχέδια από τη φύση, όλα ραμμένα στο χέρι με βελόνα και κλωστή. Τα πρωτότυπα φωτογραφίζονται και χρησιμοποιούνται για να εικονογραφηθούν παιδικά βιβλία.

Μια ζωή, είχα εμμονή με τα μικρά πράγματα και το ράψιμο γιατί μέσα από αυτό ξαναζώ τη χαρά της παιδικής μου ηλικίας.

Η βελόνα είναι το εργαλείο μου, η κλωστή είναι το μέσο και η ραφή το σημάδι μου.»


kl

 Έτσι, μικρές κυρίες και κύριοι, παιδιά του χωριού και της πόλης, πουλιά και ζώα του δάσους, αγροικίες πλαισιωμένες από δέντρα ή δίπλα σε ποτάμια ...

Απίστευτες λεπτομέρειες δουλεμένες όλες στο χέρι με τεράστια υπομονή και γούστο δίνουν το διαβατήριο για να περάσουμε στον θαυμαστό  κόσμο της Salley Mavor.


       lk




23


90


89


ku


iy


li


[p


46


78


432


90


74


90




aq


sd


89


23


 

Tags: Αταξινόμητα


Η Δίκη του Καπιταλισμού…

56

...που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στην Βιέννη.

Πρόκειται για μία εικονική, αλλά δίκαιη και ανοιχτή δίκη, που βασίστηκε σε περισσότερες από 250 κατηγορίες που κατατέθηκαν μέσω διαδικτύου από την 1η Μαΐου του 2015.

 

Πολίτες από ολόκληρο τον κόσμο εκκλήθησαν να κατηγορήσουν ή να υπερασπιστούν τον καπιταλισμό, και οι υποθέσεις αυτές πλέον μεταφέρονται από τον ψηφιακό χώρο στον φυσικό, σε μία πραγματική δίκη.

Η πρώτη δίκη εξετάζει υποθέσεις εναντίον του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που σχετίζονται με την εργασία, την ιδιοκτησία, την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, τους θεσμούς και τα οικοσυστήματα του πλανήτη.


Είναι το οικονομικό σύστημα που ορίζει τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών εγκληματικό;
Ο επικεφαλής της επιτροπής της δίωξης, Χέντρικ Σόντενκαμπ, αναφέρει ότι φταίει το  ίδιο το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, το οποίο βασίζεται στην ιδιωτική περιουσία και προσπαθεί να βγάλει κέρδος από το κάθετί.
Η πρώτη αυτή δίκη διαρκεί 7 ημέρες, όπου γίνεται ακρόαση 35 κατηγοριών.

Είναι ένοχο ή αθώο;

 Υποστηρίζει ή υπονομεύει την υγιή κοινωνική πρόοδο;

Αυτά είναι τα κριτήρια που καλείται να εξετάσει το δικαστήριο, στη βάση συγκεκριμένης μεθοδολογίας, η οποία αφορά -ανά περίπτωση- κάποιο νομικό πρόσωπο (πχ. εταιρεία ή κυβερνητικό όργανο), δημόσιο πρόσωπο ή κάποιον συγκεκριμένο αστικό κώδικα.

 

Δύο ομάδες, μία υπέρ και μία ενάντια στην κάθε κατηγορία, αναλύουν και συζητούν.

 Ένας έμπειρος δικαστής προεδρεύει της επιτροπής που αποφασίζει για το αν ισχύουν οι κατηγορίες ανά περίπτωση.

 

Σύμφωνα με την συγγραφέα Άλιξ Φάσμαν, που είναι η εμπνευστής της διαδικασίας, η  δίκη βασίζεται στην παραδοχή ότι οι υποθέσεις που εξετάζονται ελέγχονται από συγκεκριμμένους νομικούς κανόνες.

 

 "Δεν είναι απλώς κατηγορίες, αλλά μέσα από μία διαλεκτική ατμόσφαιρα προσπαθούμε να αναλύσουμε τα εκάστοτε επιχειρήματα ενάντια και υπέρ του καπιταλισμού.

Από την ετυμηγορία αυτής της δίκαιης δίκης, προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το τί δεν πρέπει να ορίζει το οικονομικό σύστημα του μέλλοντος".

 

 "Η περιβαλλοντική καταστροφή και η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι αποτέλεσμα του οικονομικού συστήματος στο οποίο πρέπει να ζήσουμε", λέει ο Σόντενκαμπ.

 

Ενώ για τον Δρ. Λούις Κλάιν, επικεφαλής της ομάδας υπεράσπισης,

 

 "με το να τα ρίξουμε όλα στο οικονομικό σύστημα κινδυνεύουμε να αγνοήσουμε όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που προκύπτουν με μία πιο προσεχτική ματιά σε κάθα μία από τις υποθέσεις που εξετάζονται σε αυτή τη δίκη".

 

Το δικαστήριο θα εκδώσει την απόφασή του και, όπου η ετυμηγορία συνιστά ενοχή, θα επιβάλλει κυρώσεις.

Αν και αυτές δεν είναι νομικά δεσμευτικές, τα αποτελέσματα θα δημοσιευθούν εκτενώς, ενθαρρύνοντας το διάλογο και προωθώντας μία πολιτική συζήτηση για το οικονομικό σύστημα του μέλλοντος.

 

Οι διαδικασίες της Δίκης του Καπιταλισμού είναι διαθέσιμες


 ως livestream εδώ


http://capitalismtribunal.org/en/pages/the-tribunal/livestream

 

 

ΠΗΓΗ: http://www.thepressproject.gr/article/94197/I-Diki-tou-Kapitalismou

Tags: Αταξινόμητα


Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ PathΟ-ΛΟΓΩΝ

ξκ

Οι δεύτερες σκέψεις είναι σαν τις δεύτερες ευκαιρίες.

Μας βρίσκουν πιο ώριμους.

Οι δικές μου δεύτερες σκέψεις σφήνωσαν στο μυαλό μου, μετά το τέλος του blog-παιχνιδιού (Νόστος δρόμος καρδιά), και αμέσως οπτικοποίησαν τις εντυπώσεις που μου άφησε το παιχνίδι, δημιουργώντας μου μια ακαθόριστη διάθεση αυτοσαρκασμού.

Σκέφτηκα πως, πιθανόν, κάτι καλό να βγει από αυτή τη γειτονιά του Path και για να ξορκίσω το κακό...άρχισα τον αυτοσαρκασμό που σκοπό έχει να αναδείξει την κρυμμένη δυναμική που έχουν οι σκέψεις και οι λέξεις όλων.


Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ PathΟ-ΛΟΓΩΝ


Κύκλος


Είναι ένα γεωμετρικό σχήμα χωρίς αρχή μέση και τέλος. 

Χαρακτηρίζεται από μια καμπύλη ολοκληρωμένη και απόλυτη που περικλείει έναν χώρο σαφώς οριοθετημένο χωρίς ιδιαίτερες θέσεις εξουσίας, αρχηγίας και τα συναφή.

Θυμάστε την στρογγυλή τράπεζα των Ιπποτών του Βασιλιά Αρθούρου;

Αυτό.

Όλοι ίσοι.

 

Χαμένων

 

Χαμένοι όχι όπως « ...άντε ρε χαμένε» αλλά,

«Χαμένοι στη μετάφραση» της Σοφίας Κόπολα. 

Ποια μετάφραση;

Τη μετάφραση του αυτό-προσδιορισμού μέσω του λόγου; 

 Κάπως έτσι.


Τρανό παράδειγμα «Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών» του Τομ Σούλμαν (σεναριογράφος)


Άλλη ονομασία θα μπορούσε να ήταν "Ο Κύκλος των Χαμένων στον Κόσμο τους" , 

και αυτό μπορεί να μην ακούγεται τόσο κολακευτικό αν όμως θυμηθούμε πως του Φιλέα Φογκ του πήρε 80 μέρες για να γυρίσει τον Κόσμο, 

τότε φανταστείτε πόσος καιρός χρειάζεται στον καθένα για να γυρίσει, αναζητήσει και να αναγνωρίσει τον αχανή εσωτερικό του Κόσμο (και αν τα καταφέρει τελικά και δεν χαθεί στους παράδρομους)

Μία αιωνιότητα και μια μέρα! (κατά τον μακαρίτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο)

Οπότε το «Χαμένων» είναι όρος βαρύνουσας σημασίας και συγκεκριμένης αποστολής.

Την αφήνουμε ως έχει.

 

«PathO-ΛΟΓΩΝ»

Αυτό δεν παραπέμπει καθόλου στην συμπαθή και αναγκαία ιατρική ειδικότητα αλλά στο  μονοπάτι που αναζητούν οι σκέψεις μέσα στις λέξεις. 


 Tα  δυο προηγούμενα (κύκλος + χαμένων) βρίσκονται σε αγαστή συνύπαρξη μέσα  σ' έναν χώρο με πολύ πάθος!

Πάθος για τις λέξεις ή αλλιώς, τα «λογάκια» όπως συνηθίζει να τα ονομάζει τρυφερά η Μάνια.

Τα λογάκια των PathΟΛΟΓΩΝ λοιπόν που φτιάχνουν έναν κυκλικό χορό από πάθη, λάθη, όνειρα, λύπες, ποιήματα, ιστορίες και τραγούδια ανθρώπων της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Γης...του σύμπαντος.

 

Μας βλέπω λοιπόν ως  ένα μικρό μέρος του Όλου, όπως πολύ εύστοχα, σημείωσε στο κείμενό του  o συν- PathΟΛΟΓΟΣ    Pan KARTson


(http://kartson.pblogs.gr/2016/04/eisai-mia-skonh-mh-orath-alla-taytohrona-olo-to-sympan.html)              

 

 Και επειδή, κατά μια άλλη άποψη, τα λόγια είναι ενέργεια που εκπέμπεται στο Σύμπαν για να μας γυρίσει πίσω υπερδιπλάσια, σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε πιθανόν να γίνουμε μια μικρή σαΐτα αισιοδοξίας και δύναμης που στοχεύει ψηλά, ξεφεύγοντας από τη μαυρίλα που μας περιβάλλει.


Σαν «Τα παιδιά του Σουίνγκ» (του Τόμας Κάρτερ), τους "τρελούς" που αγνοούσαν επιδεικτικά την απειλή του Φασισμού και επιδίδονταν στον απαγορευμένο, από το φασιστικό καθεστώς, χορό στα κατώγια της προπολεμικής Γερμανίας, αρνούμενοι να υποταχθούν στο φόβο.




Και οι δεύτερες σκέψεις μου τελειώνουν εδώ με μια απορία: 

Αν τα πράγματα στην Ελλάδα γίνουν ακόμα χειρότερα, πολύ χειρότερα, 

πόσοι, άραγε, από μας δεν θα υποκύψουν στο φόβο αλλά θα προτιμήσουν να αντισταθούν όπως έκαναν κάποια από τα παιδιά του Σουίνγκ παραδείγματος χάριν;


 

 

 

 

 

Tags: Αταξινόμητα


Nόστος, δρόμος, καρδιά (blog game)


67

Δέχτηκα το κάλεσμα της φίλης Μάνιας από τη γειτονιά του Path, να διατυπώσω με δικά μου λόγια, 

τη διαδρομή μιας ψυχικής ανάμνησης μέσα στο χρόνο.


Η φαλακρή μαρκησία και η μηχανή Singer

 

Oι φαλακρές κούκλες που ήταν και γυμνές, σε διάφορα μεγέθη, βρίσκονταν στοιβαγμένες σε μεγάλους σωρούς πάνω στους πάγκους των πλανόδιων πωλητών του παζαριού του Αγ. Ιωάννη.

Το παζάρι στηνόταν κάθε Σεπτέμβρη στους πρόποδες του Ταϋγέτου, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου που διακλαδιζόταν σε χωματόδρομους μέσα στα διπλανά χωράφια με τις ελιές.

Ένα πολύβουο πανηγύρι που μάζευε κόσμο απ' όλο το νομό.

Τις φαλακρές και γυμνές κούκλες δεν τις συμπαθούσα καθόλου. Το άκαμπτο σώμα τους δεν κατάφερνε να ξυπνήσει μέσα μου την παραμικρή αίσθηση στοργής.

Άλλη επιλογή όμως δεν υπήρχε.

Ή αυτές ή τίποτα.

Αυτές λοιπόν.


34


Διάλεξα μια απ' το σωρό, που ήταν μεγαλόσωμη και είχε μάτια που ανοιγόκλειναν(!). 

 Όταν την έγερνα πίσω έκλειναν, όταν την σήκωνα όρθια άνοιγαν. 

Κάτι ήταν και αυτό μέσα στην απόλυτη απάθεια και ψυχρότητά της.

Την πήρα αγκαλιά, με κάποια δυσκολία, και την έφερα στο σπίτι. 

Την ακούμπησα πάνω στο μαξιλάρι μου και εκείνη αμέσως έκλεισε τα μάτια της για να μου δώσει ίσως, το μοναδικό σινιάλο επικοινωνίας ή για μη βλέπει την απογοήτευσή μου.

Οι επόμενες μέρες κύλισαν με την φαλακρή κούκλα να κρατάει συνεχώς τα μάτια της κλειστά και εγώ να καμώνομαι πως δεν υπάρχει.

 Κάπου-κάπου έπεφτε το μάτι μου πάνω της με βαρεμάρα κάθε φορά που η μητέρα μου ζητούσε να τη βάλω «στη θέση της».

Ποια θέση της δηλαδή? 

Μια παρείσακτη φαλακρή και γυμνή κούκλα δεν έχει καμία θέση μέσα στο σπίτι. 

Η θέση της είναι στο πατάρι ή στο υπόγειο μέσα στο παλιό μπαούλο ή στο πλυσταριό στην αυλή.

 

Είχε περάσει πάνω από μήνας όταν, μια μέρα, γυρίζοντας από το σχολείο, είδα με κατάπληξη τη μεταμόρφωση της φαλακρής κούκλας μου σε κάτι που έμοιαζε με ... μαρκησία!

Τις μαρκησίες τις θαύμαζα στις ένθετες φωτογραφίες του "Πάπυρος Λαρούς", εγκυκλοπαίδεια που έπαιρνε ο πατέρα τεύχος -τεύχος μέχρι να συμπληρωθούν όλοι οι τόμοι και να μπει στο μεγάλο μπουφέ για να μην χαλάσει.

Έτσι, τα μεσημέρια που δεν είχα ποτέ ύπνο αλλά απαγορευόταν αυστηρά οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα μέσα στο σπίτι, εύρισκα καταφύγιο και παρηγοριά στο χάζεμα αυτών των εικόνων. 

Θυμάμαι ... «Ενδυμασίες από αρχαιοτάτων χρόνων», «Σημαίες όλων των κρατών της γης», «Χτενίσματα ανά τους αιώνες του ανθρώπινου πολιτισμού» και πολλά άλλα.

Εκεί λοιπόν, στη σελίδα με τις ενδυμασίες είδα για πρώτη φορά το φόρεμα της μαρκησίας και εντυπωσιάστηκα: κορδέλες, πιέτες, σούρες, υφάσματα που έλαμπαν, τεράστια καπέλα με φτερά και ζωηρά χρώματα ...ένας άλλος κόσμος!

 

Η φαλακρή κούκλα μου δεν ήταν ακριβώς έτσι.  

Φορούσε ωστόσο, ένα φόρεμα «τούρτα» από ροζ κουφετί τούλι που στη μέση ήταν σφιγμένο με μια βελούδινη άσπρη κορδέλα. 

Τα γυμνά ποδάρια της ήταν κλεισμένα μέσα σε βαμβακερό άσπρο παντελόνι, αλλά χωρίς παπούτσια και στο φαλακρό κεφάλι της δέσποζε μια μπλε καπελαδούρα με ροζ φιογκάκια που κατέληγαν σε μακριές αριστοκρατικές ουρές στην πλάτη.

Εντυπωσιακό!

-Βγαίνουν; ήταν η πρώτη ερώτηση που έκανα στη μητέρα μου.

-Βγαίνουν και μπορείς ακόμα και να τα πλύνεις, πήρα την απάντηση.

Έτσι βρήκα δουλειά να κάνω. 

Την ξέντυνα, την έπλενα, την έντυνα, την έπαιζα με την καρδιά μου, 

και την αγάπησα με την ψυχή μου την φαλακρή μου μαρκησία.

Η singer της μητέρας μου της έραψε πολλά φουστάνια στη συνέχεια και είχα να την αλλάζω. 

Και μεγαλώνοντας της έραβα κι εγώ ...και τα χρόνια πέρασαν και εμείς οι δυο χαθήκαμε γιατί μεταναστεύσαμε εκείνη στο παλιό μπαούλο του υπογείου που όπως φαίνεται ήταν τρύπιο αφού το 'σκασε από εκεί,  κι εγώ στη χώρα της εφηβείας. 

Δεκαέξι χρονών. Την ξέχασα ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα ώσπου κάτι μ' έκανε ν' αναθεωρήσω.

Σ' ένα από τα επαγγελματικά ταξίδια του πατέρα μου έγινε θαύμα!

 Γυρίζοντας το μεσημέρι από το σχολείο, γυμνάσιο πια, βρήκα να με περιμένει πάνω στο κρεβάτι μου ένα κουτί.

 Ήταν ένα πανέμορφο κουτί τυλιγμένο σε χρυσό γλασέ χαρτί και είχε πάνω του τη φίρμα του Μινιόν.

Σπαρτάρισε η ψυχή μου, όχι από χαρά αλλά από λύπη, γιατί κατάλαβα, ένιωσα τι είχε μέσα.

Το άνοιξα και τη βρήκα.  Εκείνη ...την Τέλεια κούκλα, με τα φυσικά ξανθά μαλλιά, το αληθινό φουστάνι, τα δερμάτινα  παπούτσια ...ω ...ναι ...είχε δερμάτινα παπούτσια, αληθινές βλεφαρίδες ...τα είχε όλα!

Αλλά δεν ήταν η δική μου.

Την πήρα απ' το κρεβάτι μου και την έβαλα σε περίοπτη θέση πάνω στη βιβλιοθήκη. 

Την έβρισκα εκεί κάθε φορά που γύριζα στο πατρικό μου, για να μου θυμίζει την Άλλη, τη φαλακρή που έγινε η μαρκησία της καρδιάς μου.

Έτσι έμαθα πως, οι μεγάλες επιθυμίες, τα σημαντικά όνειρα, αν δεν πραγματοποιηθούν στο "σωστό" χρόνο, αφήνουν ένα τεράστιο κενό που γεμίζει  μόνο με νοστ ...αλγία.

 

 

 

  

 

 

Tags: Αταξινόμητα


Η Μεγάλη Εβδομάδα...η Μεγάλη Επταετία...

90
...η Μεγάλη Δεκαετία...η Μεγάλη Εικοσαετία...και βάλε της Ελλάδας.

Αν είναι αλήθεια όλα αυτά και δεν μας διαφεύγει κάτι τις το αισιόδοξο (!)...έ τότε μην ξαναμιλήσει κανείς σε αυτή τη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Εθνική Κυριαρχία.
Τότε...αγαπητοί, ας το συνειδητοποιήσουμε πια πως βρισκόμαστε σε απόλυτη, στυγνή, και αδυσώπητη Κατοχή.

Οπότε ουδόλως με ενδιαφέρει ποιος θα είναι Πρωθυπουργός και από ποιους θα απαρτίζεται η "ανύπαρκτη" Ελληνική Βουλή.
Αυτό που μόνο μ' ενδιαφέρει είναι πότε και με ποιο τρόπο θα διώξω τον Κατακτητή από τη Χώρα μου.
Και όλοι αυτοί που "σφάζονται" για μια θέση εξουσίας στην "υποτελή" Κυβέρνηση θα έπρεπε κανονικά να ομαδοποιούνται και να οργανώνονται για Εθνική Αντίσταση και όχι να προσπαθούν να ρουφήξουν χωρίς αντάλλαγμα ό,τι έχει απομείνει από αυτό τον ρημαδιασμένο τόπο ενώ γνωρίζουν οι ίδιοι πολύ καλά πως δεν μπορούν να επηρρεάσουν ούτε στο ελάχιστο, προς το καλύτερο τα πράγματα.
Και συζητούν και για εκλογές και δεν ντρέπονται! Αυτά και...Καλημέρα μας!
1) Η Κυβέρνηση επέμενε, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, να μιλάει μόνο για 9 ιδιωτικοποιήσεις ενώ, εδώ, φαίνεται πως πουλάμε (σχεδόν) τα πάντα, με πάνω από 27 πωλήσεις και παραβιάσεις πολλών «κόκκινων γραμμών», όπως οι υποσχέσεις για προστασία της ΔΕΗ. ΟΛΠ, αεροδρόμια, ΟΛΘ, Ελληνικό), όλη η περιουσία της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου και μια «αρχική λίστα» από ΔΕΚΟ όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ πωλούνται. Aς την κόψουν επιτέλους την καραμέλα πως «ξέρατε τι ψηφίζατε τον Σεπτέμβριο», γιατί άλλα μας παρουσιάζουν τώρα.

2) Η κυβέρνηση υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας.
Από ιδιωτικοποιήσεις 50 δισ., 25 δισ. θα πήγαιναν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (αλλοίμονο), 12,5 δισ. στην αποπληρωμή μέρους του δημοσίου χρέους της χώρας και 12,5 δισ. σε επενδύσεις. 
Με το νέο μνημόνιο τίποτα από αυτά δεν θα ισχύει.
Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη της Ελλάδας δεν υπάρχει πλέον. 
Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή του δανείου.

3) Πανηγύριζε η κυβέρνησή μας πως τον έλεγχο του Ταμείου των ιδιωτικοποιήσεων θα τον έχει η Ελλάδα. 
Με το νέο μνημόνιο, αυτό δεν θα ισχύει πια. 
Τον έλεγχο θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών.
 67
4) Οι συμβάσεις παραχώρησης είναι σκανδαλώδεις και πρωτοφανείς με επαχθείς όρους για το ελληνικό Δημόσιο, προσφέροντας απίστευτες ασυλίες στους «επενδυτές».
Το κράτος υποχρεώνεται να τους ενισχύει με κρατικό χρήμα και να τους αποζημιώνει αν τύχει και συμβεί κάτι κακό στην... επένδυσή τους, ενώ δεν υπάρχει πρόβλεψη για τις θέσεις εργασίας και τις εργασιακές συνθήκες. 
Όσο για τα έσοδα, τα 350 εκατ που θα πάρει άμεσα η Ελλάδα για τον ΟΛΠ λόγου χάριν αποπληρώνουν (κρατηθείτε!) δύο εβδομάδες χρέους. Σωθήκαμε αλλά μην το πείτε στον κ.Δρίτσα.

5) Οι πιστωτές αποφάσισαν (... κατανόησαν) πως δεν μπορεί να αλλάξει η φορολογία των εφοπλιστών και οι 54 φοροαπαλλαγές τους. 
Οπότε, ζητούν τη χρονική επέκταση του προγράμματος εθελοντικής συνεισφοράς τους. 
Είναι η μοναδική κατηγορία πολιτών στην ελληνική κοινωνία που εθελοντικά μπορεί να αποφασίσει αν θα αναλάβει περισσότερα βάρη για τη διάσωση της οικονομίας.

6) Σε πολλές περιπτώσεις καταργούν τη Διαύγεια (!), περιορίζοντας όλο και περισσότερο την υποχρέωση ανάρτησης των δημοσίων συμβάσεων στο ηλεκτρονικό σύστημα. 
Χώρια που το κράτος θα επιστρέψει τα χρωστούμενά του προς τους πολίτες, «όταν θα το επιτρέψει η ρευστότητα». 
Να πληρώνουμε κι εμείς τους φόρους μας όταν θα μας το επιτρέπει η δική μας ρευστότητα.
97 
 7) Θυμάστε που ο Υπουργός Ενέργειας, Πάνος Σκουρλέτης, έλεγε πως δεν υπάρχει ενδεχόμενο πώλησης της ΔΕΗ; 
Last Year αυτό. 
Η κυβέρνηση θα ιδιωτικοποιήσει την αγορά ενέργειας, είτε με την πώληση (μέσω ΤΑΙΠΕΔ φυσικά) του υπόλοιπου 34% των μετοχών της ΔΕΗ, είτε με την εκχώρηση του μεγαλύτερου μέρους της αγοράς σε ιδιώτες μέχρι το 2020.

8) Η κυβέρνηση προκειμένου να ανταποκριθεί στο... κάλεσμα για μείωση κοινωνικών δαπανών της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ κάθε χρόνο βάζει στο στόχαστρο τα επιδόματα αναπηρίας. 
Θεούληδες.
 
9) Πλήρης (και αδιαπραγμάτευτη!) απώλεια της εθνικής κυριαρχίας επί του χρηματοπιστωτικού της συστήματος.  Οι τράπεζες και όχι μόνο στους ξένους.

10) Οι ομαδικές απολύσεις επέστρεψαν ως βασική προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης.
11) Σε μία χώρα με έναν από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς θησαυρούς παγκοσμίως, οι δανειστές επιδιώκουν τον «εξορθολογισμό» των αρχαιολογικών δραστηριοτήτων προκειμένου να μην καθυστερούν οι επενδύσεις.

Πηγή: Τhe Press Project


Tags: Αταξινόμητα


Tα άγνωστα κείμενα του Εδουάρδο Γκαλεάνο

78

Επανέρχομαι στον Εδουάρδο Γκαλεάνο, τον εχθρό των απολυταρχικών καθεστώτων και στον πάντα επίκαιρο λόγο του.

Ένα χρόνο μετά από τον θάνατό του, 13 Απριλίου 2015.

Είχα αναφερθεί εκτενέστερα στη προσωπικότητα και το έργο του, σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου:


 http://allons.pblogs.gr/2012/11/h-hhw-xenwn-fwnwn.html


Ο λόγος που σήμερα τον επανέφερα στη μνήμη μου είναι τα αδημοσίευτα μέχρι τώρα κείμενα του με τον τίτλο «Κυνηγός Ιστοριών», που φέρνει στο φως η ισπανική εφημερίδα El Pais.


Ο σκύλος «Κανέλος» 

Σε κουβέντα στην Αθήνα, ανάμεσα σε φοιτητές του Πολυτεχνείου, μου έκανε παρέα ένας σκύλος με το όνομα Κανέλος. 

Αγκάλιασε τα πόδια μου, ενώ μιλούσα. Δεν τον γνώριζα καθόλου, όμως εκείνος είχε την υπομονή να με ακούσει με τα αυτιά τεντωμένα, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Κανέλος ήταν ένας σκύλος ράτσας σκύλου, ένας σκύλος του δρόμου, πεισματάρης, που ποτέ δεν έλειπε από τις φοιτητικές διαδηλώσεις, πάντα στην πρώτη γραμμή, αψηφώντας την Αστυνομία. 

Επτά χρόνια μετά, το 2010, o θυμός ξεχείλιζε στην Ελλάδα. Οι φοιτητές πρωτοστατούσαν στις διαμαρτυρίες κατά των εξολοθρευτών ολόκληρων χωρών, που υποχρέωναν την Ελλάδα να ξεπλύνει τις αμαρτίες της Γουόλ Στριτ. Στο επίκεντρο του λαϊκού ξεσηκωμού, ανάμεσα σε αέρια και φωτιές, φαινόταν ένας σκύλος. Τον αναγνώρισα στις φωτογραφίες. Ήταν ο Κανέλος. Όμως, φίλοι Έλληνες μου είπαν ότι ο Κανέλος είχε πεθάνει, ενάμισι χρόνο πριν. 

Τους διαβεβαίωσα ότι έκαναν λάθος. Εκείνος ο διαμαρτυρόμενος σκύλος, εκείνος ο επαίσχυντος αλήτης ήταν ο Κανέλος. Τώρα τον φώναζαν Λουκάνικο, για να μπερδεφτεί ο εχθρός."


Σπόροι ταυτότητας


Στα μέσα του 2011, πάνω από πενήντα οργανώσεις του Περού συγκεντρώθηκαν για να διασφαλίσουν τη διάσωση 3.250 ειδών πατάτας. 

Αυτή η ποικιλία, κληρονομιά ενός αγροτικού πολιτισμού οκτώ χιλιάδων ετών, αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα, από την επιδρομή των μεταλλαγμένων, την εξουσία των μονοπωλίων και τις μονοκαλλιέργειες. 

Πολύ παράδοξος αυτός ο κόσμος, που στο όνομα της ελευθερίας σε προσκαλεί να επιλέξεις ανάμεσα στο ίδιο και το ίδιο, είτε στο τραπέζι είτε στην τηλεόραση." 

Ιερή οικογένεια


Πατέρας τιμωρός, 
μητέρα ανιδιοτελής, 
κόρη υποτακτική, 
σύζυγος μουγκή. 
Σύμφωνα με τις προσταγές του Θεού, τις παραδοσιακές αρχές και τις υποχρεώσεις απέναντι στον νόμο: 
ο γιος χτυπήθηκε από τον πατέρα 
ο οποίος ήταν χτυπημένος από τον παππού 
που είχε χτυπήσει τη γιαγιά 
η οποία γεννήθηκε για να υπακούει, 
γιατί το χθες είναι ο προορισμός του σήμερα και ό,τι υπήρξε θα συνεχίσει να υπάρχει. 
Όμως σε κάποιον τοίχο, κάπου, κάποιος γράφει: 
Εγώ δεν θέλω να επιζήσω. 
Θέλω να ζήσω." 


Το γράμμα και η ζωή 

Την ίδια μέρα του Οκτωβρίου κάθε χρόνο, 
χτυπούσε το τηλέφωνο στο σπίτι της Μίρτα Κολάνχελο: 

-Γεια Μίρτα. Είμαι ο Χόρχε Πέρες. Ήδη θα φαντάζεσαι γιατί σε παίρνω. 

Σήμερα συμπληρώνονται 16 χρόνια από τότε που βρήκα εκείνο το μπουκάλι. Σε παίρνω, όπως πάντα, για να το γιορτάσω. 

Ο Χόρχε είχε χάσει το νόημα και το κέφι για ζωή και έβγαζε βόλτα τη δυστυχία του, περπατώντας ανάμεσα στα βράχια του Πουέρτο Ροσάλες, όταν βρήκε ένα από εκείνα τα σκάφη του στόλου που οι μαθητές της Μίρτα έριχναν, κάθε χρόνο, στη θάλασσα. Μέσα σε κάθε μπουκάλι, υπήρχε ένα γράμμα. 

Στο μπουκάλι που βρήκε ο Χόρχε, στο γράμμα, μουσκεμένο, αλλά ακόμα ευανάγνωστο, διάβασε το μήνυμα: 

-Ονομάζομαι Μαρτίν. Είμαι οκτώ χρονών. Ψάχνω έναν φίλο για τους δρόμους του νερού. 

Ο Χόρχε διάβασε εκείνο το γράμμα που τον επανέφερε στη ζωή." 


Στην παρακάτω συνέντευξη αναλύει την εξουσία του φόβου.   

  


Πηγή: The Press Project 



Tags: Αταξινόμητα


Ας τους μαζέψει κάποιος...please!

89

Έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω δημοσίευμα και εξοργίστηκα, τουλάχιστον, με το περιεχόμενό του.

Πόση ηλιθιότητα!!!

Πόσος μισογυνισμός!!!

Πόση μισανθρωπία!!!

Και μετά σου λένε να είσαι κοντά στην Εκκλησία. 

Σε τί διαφέρουν από τους υπόλοιπους πνευματικά διεστραμμένους αλλόθρησκους Αφγανούς ή  Τζιχαντιστές ή όποιους άλλους, αυτοί οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι "αδελφοί" μας παρακαλώ;

Ας μου πει κάποιος γιατί η αξιοσέβαστη Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία μας επιτρέπει στον «Ιερό Λόχο» της, να δημοσιεύει  τέτοια παρακμιακά, σκοταδιστικά κείμενα;

Ποιοι είναι αυτοί οι Νέοι Άνθρωποι που έχουν τόσο διεστραμμένα μυαλά;

Πολύ θα ήθελα να έβλεπα το πρόσωπό τους.

Θα είχε πλάκα.

 

Απολαύστε το:


"...Τα λόγια (;) του Αγίου Εφραίμ του Σύρου γίνονται viral και σοκάρουν...

 

Τα λόγια που αποδίδονται στον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο δεν είναι σίγουρο ότι τα είπε αυτός. Κάποιοι λένε ότι το κείμενο δεν είναι δικό του αλλά μεταγενέστερο, αλλά και ότι, ρε παιδί μου, ακόμα και δικό του να ήταν καλά τα είπε και σταματήστε να διαστρεβλώνετε τα (μη) λεγόμενά του.   

 

Μπορεί λοιπόν να μην είναι του "Αγίου", όμως η "Ορθόδοξη Χριστιανική Νεολαία Αθηνών" του τα χρεώνει με περηφάνια και τα αποκόβει κι απ' το γενικότερο πλαίσιο, με σκοπό να μειώσει τις γυναίκες. 

 

Όπως σχολίασε δηκτικά η Κορίνα στην οποία είδα την εικόνα: «Ευτυχώς δεν είμαστε μουσουλμάνοι. Αυτοί δε σέβονται τις γυναίκες!»    Και ναι, προφανώς, πολλές μουσουλμανικές χώρες σέβονται -μαζικά και θεσμικά και επίσημα- ΠΟΛΥ λιγότερο τις γυναίκες απ' ό,τι η χριστιανική θρησκεία, αλλά βλέπω και δικούς μας -το διαδίκτυο είναι γεμάτο με τα λόγια του Άγιου Εφραίμ- και αναρωτιέμαι: Θεωρούν τόσο πρόβατα τις γυναίκες - πιστούς (που άλλωστε αποτελούν και το 90% των υπερβολικά πιστών Χριστιανών); 

Βρίζεις τόσο χυδαία και στρεψόδικα το target audience σου -δαγκώνοντας το χέρι που σε ταϊζει- και περιμένεις αυτό να συνεχίσει να σε στηρίζει; Και, τελικά, μήπως αυτές είναι στ' αλήθεια τόσο πρόβατα που να δεν ενοχλούνται καθόλου απ' όλα αυτά;   

Η κάθε θρησκεία έχει τους πιστούς που της αξίζουν - και με την καλή και με την κακή έννοια..." 


Τυχαίο;  

45


Έμ...έτσι εξηγείται  η πρόσφατη δήλωση της ISIS, πως δεν έχει διαφορές με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα δεν είναι Ευρωπαϊκό Κράτος αλλά "Θεοκρατικό"!!!

Ο νοών, νοείτω :) :) :)


Πηγή: http://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/96308



Tags: Αταξινόμητα


Η δημιουργική γραφή κατά τον Ουμπέρτο Έκο.

34

 

Ο Ουμπέρτο Έκο έφυγε κλείνοντας ήσυχα την πόρτα πίσω του...89



Πριν χρόνια, είχα την ευκαιρία να διαβάσω, πρώτη αναγνώστρια, κάποια κριτικά δοκίμια λογοτεχνίας που συγγραφέας τους ήταν ένας φίλος μου.

Αυτός είναι ένας τιμητικός αλλά άχαρος ρόλος γιατί σου επιβάλλει να πεις τη γνώμη σου με ειλικρίνεια. Τι σου αρέσει και τι δεν σου αρέσει σ' αυτό που διαβάζεις.

Και είπα τη γνώμη μου με άτσαλο τρόπο. « Πολύ καλή η προσπάθεια σου στο περιεχόμενό της αλλά δυστυχώς ο τρόπος που το έχεις γράψει μυρίζει μούχλα.»

Ο φίλος μου σοκαρίστηκε και εγώ προσπάθησα να του εξηγήσω τι εννοούσα. Πως δηλαδή, ενώ, από τη μία το θέμα του με ενδιέφερε πολύ, από την άλλη,το πολύ επιτηδευμένο ύφος του, με τις τεράστιες παραγράφους και τις ακόμα πιο τεράστιες σύνθετες λέξεις που χρησιμοποιούσε με έκαναν να βαριέμαι αφόρητα να πάω παρακάτω και δοκίμαζαν επικίνδυνα τα νεύρα μου ως αναγνώστρια.

Δεν με τράβαγε καθόλου αυτό που διάβαζα βρε αδερφέ. Απλά.

 

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή» και τότε με μεγάλη μου χαρά είδα στην πράξη αυτό που, με τόσο άτσαλο τρόπο, είπα στο φίλο μου.

Είδα, δηλαδή, πώς είναι να διαβάζεις ένα επιστημονικό βιβλίο που είναι γραμμένο με δημιουργικό τρόπο. Σαν να διαβάζεις ένα μυθιστόρημα.

Ακολούθησαν και άλλα βιβλία του Έκο, όπως το «Περί λογοτεχνίας» και το «Εξομοληγήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου» κ.α, όπου το "θαύμα" αναπαραγόταν από τον συγγραφέα με την ίδια συνέπεια και ακρίβεια.

 

Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν για μένα μια αποκάλυψη.

Ο χθεσινός του θάνατος με έβαλε στην διαδικασία να θέλω να αναρτήσω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Εξομολογήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου», ως φόρο τιμής στη μνήμη αυτού του τόσο σημαντικού διανοούμενου.

Γιατί στην εποχή της πνευματικής παρακμής, που ζούμε, τέτοια μυαλά είναι φάροι καθαρής σκέψης.

 

«Τι είναι η δημιουργική γραφή;

 

Όταν πέρασα τα πενήντα, δε με ενοχλούσε πια το γεγονός, όπως ενοχλεί πολλούς λογίους, ότι η γραφή μου δεν ανήκε στο «δημιουργικό» είδος.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Όμηρος θεωρείται δημιουργικός συγγραφέας, και όχι ο Πλάτωνας. Γιατί ένας κακός ποιητής είναι δημιουργικός συγγραφέας, ενώ ένας καλός επιστημονικός δοκιμιογράφος δεν είναι;

Στα γαλλικά διακρίνουμε τον ecrivain- αυτόν που γράφει «δημιουργικά» κείμενα, όπως ένας μυθιστοριογράφος ή ένας ποιητής- από τον ecrivant, αυτόν που καταγράφει γεγονότα, όπως ένας τραπεζικός υπάλληλος ή ένας αστυνομικός που ετοιμάζει μια αναφορά για ένα έγκλημα.

Τι είδους συγγραφέας είναι ο φιλόσοφος;

Θα λέγαμε ότι ο φιλόσοφος είναι ένας επαγγελματίας συγγραφέας του οποίου τα κείμενα μπορούν να συνοψιστούν ή να μεταφραστούν δίχως να χάσουν όλο το νόημα, ενώ τα κείμενα των δημιουργικών συγγραφέων δεν μπορούν να μεταφραστούν ή να παραφραστούν πλήρως. Παρότι όμως είναι σίγουρα δύσκολη η μετάφραση ποίησης και μυθιστορημάτων, εννιά στους δέκα αναγνώστες παγκοσμίως έχουν διαβάσει το Πόλεμος και ειρήνη ή τον Δον Κιχώτη σε μετάφραση και πιστεύω πως ένας μεταφρασμένος Τολστόι είναι πιο πιστός στο πρωτότυπο από μια αγγλική μετάφραση του Χάιντεγκερ ή του Λακάν. Είναι ο Λακάν πιο «δημιουργικός» από τον Θερβάντες;

 

H διαφορά δεν μπορεί να εκφραστεί ούτε και με βάση την κοινωνική λειτουργία ενός δεδομένου κειμένου. Τα κείμενα του Γαλιλαίου έχουν ασφαλώς μεγάλη φιλοσοφική και επιστημονική σπουδαιότητα, αλλά στα ιταλικά λύκεια μελετώνται ως υπόδειγμα δημιουργικής γραφής- ως στιλιστικά αριστουργήματα.

 

Ας υποθέσουμε ότι είστε βιβλιοθηκάριος και ότι αποφασίζετε να τοποθετήσετε τα επονομαζόμενα δημιουργικά κείμενα στην Αίθουσα Α και τα επονομαζόμενα επιστημονικά κείμενα στην Αίθουσα Β.

Θα ταξινομούσατε άραγε τα δοκίμια του Αϊνστάιν μαζί με τις επιστολές του Έντισον προς τους χρηματοδότες του, και το «Oh Susanna!» με τον Άμλετ;

 

Έχει ειπωθεί ότι οι «μη δημιουργικοί» συγγραφείς, όπως ο Λιναίος και ο Δαρβίνος, ήθελαν να μεταδώσουν αληθείς πληροφορίες για τις φάλαινες ή τους πιθήκους, ενώ ο Μέλβιλ έγραψε για μια λευκή φάλαινα και ο Μπάρροουζ αφηγήθηκε την ιστορία του Ταρζάν, απλώς παρίσταναν  ότι δήλωναν την αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα επινοούσαν ανύπαρκτες φάλαινες και μαϊμούδες, και δεν ενδιαφέρονταν για τις πραγματικές.

 

Μπορούμε άραγε να πούμε αναμφισβήτητα ότι ο Μέλβιλ, όταν αφηγήθηκε την ιστορία μιας ανύπαρκτης φάλαινας, δεν είχε την πρόθεση να πει κάτι αληθές σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, ή σχετικά με την ανθρώπινη υπερηφάνεια και ξεροκεφαλιά;

 

Είναι προβληματικό να ορίσουμε ως «δημιουργικό» έναν συγγραφέα που απλώς μας λέει πράγματα τα οποία αντιτίθεται τα γεγονότα.

 

Ο Πτολεμαίος είπε κάτι αναληθές σχετικά με την κίνηση της Γης.

Πρέπει άραγε να ισχυριστούμε ότι ήταν πιο δημιουργικός από τον Κέπλερ;

 

Η διαφορά έγκειται, μάλλον, στους αντιτιθέμενους τρόπους με τους οποίους οι συγγραφείς μπορούν να ανταποκρίνονται στις ερμηνείες των κειμένων τους.

Αν έλεγα σε έναν φιλόσοφο, σε έναν επιστήμονα, σε έναν κριτικό τέχνης: «Έγραψες το τάδε και το δείνα», ο συγγραφέας θα μπορούσε πάντα να απαντήσει: «Παρανόησες το κείμενό μου. Είπα ακριβώς το αντίθετο».

Αν όμως ένας κριτικός ερμήνευε μαρξιστικά το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο - φέρ' ειπείν, ότι, στο απόγειο της κρίσης της παρακμασμένης αστικής τάξης, η απόλυτη αφοσίωση στο βασίλειο της μνήμης αναγκαστικά απομόνωσε τον καλλιτέχνη από την κοινωνία - ο Προυστ μπορεί να μην ικανοποιούνταν με αυτή την ερμηνεία, αλλά θα δυσκολευόταν να την διαψεύσει.

 

Όπως θα δούμε σε μια επακόλουθη διάλεξη, οι δημιουργικοί συγγραφείς -ως έλλογοι αναγνώστες του ίδιου τους του έργου - έχουν ασφαλώς το δικαίωμα να αμφισβητούν μια παρατραβηγμένη ερμηνεία. Σε γενικές όμως γραμμές πρέπει να σέβονται τους αναγνώστες τους, καθώς έχουν ρίξει το κείμενό τους στον κόσμο σαν ένα μήνυμα σε μπουκάλι, τρόπος του λέγειν.

 

Μόλις δημοσιεύσω ένα κείμενο περί σημειωτικής, αφιερώνω τον χρόνο μου είτε με το να αναγνωρίζω πως έσφαλλα είτε με το να δείχνω πως όσοι δεν το κατανόησαν όπως το εννοούσα προέβαιναν σε μια παρανάγνωσή του.

Απεναντίας, μόλις δημοσιεύσω ένα μυθιστόρημα, αισθάνομαι κατ' αρχήν την ηθική υποχρέωση να μην αμφισβητώ το πώς το ερμηνεύουν οι άνθρωποι (αλλά και να μην ενθαρρύνω καμία από τις ερμηνείες του).

 

Αυτό συμβαίνει - και εδώ αναγνωρίζουμε την πραγματική διαφορά μεταξύ δημιουργικής και επιστημονικής γραφής - επειδή σε ένα θεωρητικό δοκίμιο συνήθως θέλει κανείς να αποδείξει μια συγκεκριμένη θέση ή να δώσει μια απάντηση σε ένα δεδομένο πρόβλημα.

 

Σε ένα ποίημα ή σε ένα μυθιστόρημα, αντιθέτως, θέλει κανείς να αναπαραστήσει τη ζωή μέσα σε όλη της την ασυνέπεια.

Θέλει να στήσει μια σειρά από αντιφάσεις, να τις καταστήσει εναργείς και έντονες.

Οι δημιουργικοί συγγραφείς ζητούν από τους αναγνώστες τους να δοκιμάσουν μια λύση, δεν προσφέρουν μια οριστική συνταγή (εκτός από τους κακόγουστους και αισθηματολόγους συγγραφείς, που αποβλέπουν στη φτηνή παρηγοριά).

Γι' αυτό και όταν έδινα ομιλίες για το πρώτο μου μυθιστόρημα, που μόλις είχε δημοσιευτεί, έλεγα ότι μερικές φορές ένας μυθιστοριογράφος μπορεί να λέει πράγμα που ένας φιλόσοφος δεν μπορεί .....

 

Θα λέγαμε πως, βάζοντας στην άκρη τη δημιουργικότητα, πολλοί μελετητές έχουν νιώσει την παρόρμηση να αφηγηθούν ιστορίες και λυπούνται που δεν μπορούν να το κάνουν - γι' αυτό και τα συρτάρια πολλών καθηγητών πανεπιστημίου είναι γεμάτα με κακά αδημοσίευτα μυθιστορήματα.

 

Με τα χρόνια, ικανοποίησα το κρυφό μου πάθος για την αφήγηση με δύο διαφορετικούς τρόπους: πρώτος, ασχολύμενος με την προφορική αφηγηματικότητα, λόγοντας ιστορίες στα παιδιά μου (έτσι ένιωσα κάπως χαμένος όταν μεγάλωσαν και γύρισαν από τα παραμύθια στη ροκ μουσική), δεύτερον, φτιάχνοντας μια αφήγηση μέσα από κάθε κριτικό δοκίμιο.

 

Όταν παρουσίασα τη διδακτορική διατριβή μου στην αισθητική του Θωμά Ακινάτη - ένα πολύ αμφιλεγόμενο θέμα, καθώς εκείνη την εποχή οι μελετητές πίστευαν πως δεν υπάρχουν αισθητικοί στοχασμοί στο ογκώδες έργο του -, ένας από τους εξεταστές μου με κατηγόρησε για «αφηγηματική πλάνη».

Είπε ότι ένας ώριμος μελετητής, όταν ξεκινά να κάνει μια έρευνα, αναπόφευκτα προχωρά με τη δοκιμή και το λάθος, διατυπώνοντας και απορρίπτοντας διάφορες υποθέσεις, όμως στο τέλος της έρευνας, όλες αυτές οι προσπάθειες θα πρέπει να έχουν χωνευτεί και ο μελετητής θα πρέπει να παρουσιάσει μόνο τα συμπεράσματα.

Αντιθέτως, είπε, εγώ αφηγούμουν την ιστορία της έρευνά μου λες και ήταν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.

Η αντίρρηση έγινε σε φιλικό ύφος, και μου υπέβαλε τη θεμελιώδη ιδέα ότι όλα τα ευρήματα μιας έρευνα πρέπει να τα «αφηγείται» κανείς με αυτό τον τρόπο.

 

Κάθε επιστημονικό βιβλίο πρέπει να έχει τη μορφή της αστυνομικής ιστορίας - να είναι η έκθεση μιας αναζήτησης για κάποιο Άγιο Δισκοπότηρο.

Και πιστεύω πως αυτό το έκανα σε όλα τα επακόλουθα ακαδημαϊκά μου έργα.»

89

Ουμπέρτο Έκο «Εξομολογήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου» εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Γιώργος Λαμπράκος

Tags: Αταξινόμητα


αυτοί που αιώνια πηγαίνουν...

νμ


 


Ο τυφλός με το λυχνό
(απόσπασμα του έργου του)

Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω...

... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές 
ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη 
ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω... 

... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές 
ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη 
ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια κλειδωμένη. 

Kαι τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας... 

... ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τις πιό ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος. 

... εξάλλου άνθρωπος είμαι κι εγώ, χρειάζομαι λίγη μέριμνα: ένα όνειρο ή μια μητέρα ή έστω μια ξαφνική περιφρόνηση... 

Kάποτε θα ξανάρθω. Eίμαι ο μόνος κληρονόμος. 
Kι η κατοικία μου είναι παντού όπου κοιτώ. 

...είμαστε εξάλλου πολύ υπερήφανοι για ν' ακουγόμαστε πιό δυνατά. Hσυχία. 
Oι άνθρωποι μας σπίλωσαν, μα θα μας διαφυλάξει ωραίους η ανωνυμία της ιστορίας. 

...παλιά, ρυτιδωμένη γη που μόνο έναν αιώνιο ύπνο υποσχόταν - 
κι ώ σοφή προνοητικότητα των παιδιών, που πιάνουν απο νωρίς φιλίες με το χώμα. 

...με τί ν' ασχοληθώ που η δημιουργία του κόσμου είχε κιόλας τελειώσει. 

...προς τί, λοιπόν, να πάω στο Bλαδιβοστόκ για να ταπεινωθώ, πλησιάζω τον πρώτο τυχόντα... 

Aν έχασα τη ζωή μου είναι γιατί πάντα είχα μιάν άλλη ηλικία απ' την αληθινή... 

Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή. 

Σαν μια σανίδα απο ένα παλιό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος. 

...θέλω να πω ότι οι γονείς μου ήταν θνητοί, ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις... 

...ώσπου ξημέρωνε 
κι ερχότανε ένας καινούριος πόνος να με σώσει απ' τον παλιό. 

... πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μεσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία 
πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι 
πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία... 

Aντίο, λοιπόν. 
Aς ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας περάσουμε βιαστικά 
το τέλος μιάς εποχής. 

Eίμαστε αυτοί που αιώνια πηγαίνουν... 

Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στον Xριστό που διασχίζει την Iστορία... 

... ένα δίχτυ απο ουρανό όπου οι τρελοί ρίχνουν τα πιο ωραία πουλιά... 

Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας, κρύωνε. "Tί περιμένεις;" του λέω. "Tον άλλον αιώνα", μου λέει. 
Kαι χιόνιζε ήσυχα ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο. 

...ζήσαμε με χαμένα όνειρα και σκοτωμένη μουσική... 

...το τραγούδι είναι το τέλος, αφού όλα άρχισαν μες στη σιωπή... 

Oσο για τη διαθήκη που μ' έκανε κληρονόμο του κόσμου, απ' το φόβο μη μου την κλέψουν, την έσκισα σε χίλια κομμάτια και τη σκόρπισα στον άνεμο. Aλλά συγκράτησα τις πιο ωραίες φράσεις 
με τις οποίες και σας μιλώ. 

Oπωσδήποτε θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα στη ζωή μου, αλλά είχα γεννηθεί πολύ απασχολημένος... 

... οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας 
όταν δε θα 'ναι πια κανείς να τις ακούσει. 

Oσο για τις λεπτομέρειες αυτού του μνημειώδους σφάλματος που υπήρξε η ζωή μου, θα μείνουν τελικά άγνωστες... 

Aν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε. 

... αλλά τι να 'κανα που υπήρξα πάντα 
απ' την άλλη μεριά της ζωής. 
Τάσος Λειβαδίτης

Tags: Αταξινόμητα


Δαντέλες από χιόνι


O Simon Beck είναι ένας 56χρονος Βρετανός καλλιτέχνης που αγαπάει πολύ το χιόνι.

Μετά το σκι, δεν πάει να πιει ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ δίπλα στο τζάκι του με τη γάτα του παρέα αλλά  το ρίχνει στη ζωγραφική.

Η δική του εκδοχή ζωγραφικής όμως είναι ιδιαίτερη, πρωτότυπη και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα.

Πρόκειται για γεωμετρικά σχέδια, με επιρροές από την περίφημη χιονονιφάδα του Koch, τα οποία χαράζει με τα χιονοπέδιλά του στις βουνοπλαγιές των Άλπεων και άλλων περιοχών. 

Καθώς περνούν τα χρόνια, οι συνθέσεις του γίνονται περισσότερο περίπλοκες και θεαματικές.

Υπάρχει μόνο μια δυσκολία στο να τις απολαύσει κανείς.

Πρέπει να πετάξει ψηλά. 

 

Ο ωραίος αυτός τύπος περπατάει μέχρι και 9 ώρες την ημέρα σχεδιάζοντας διάφορα περίτεχνα γεωμετρικά σχήματα απίστευτης τελειότητας.

Με βοήθεια μια πυξίδα και το σχέδιο που έχει φανταστεί στο χαρτί αρχίζει να μετράει με βήματα τις αποστάσεις και τα μεγέθη.

«Είναι σαν μια άσκηση προσανατολισμού.» δήλωσε ο ίδιος.

Για να ολοκληρώσει μια εικόνα του μπορεί να χρειαστεί και ένδεκα ώρες δουλειάς και περπάτημα έως και 30 μίλια.

 

Τα έργα του όμως είναι εφήμερα αφού διαρκούν όσο το επιτρέπει ο καιρός.

Μια βροχή η μια νέα χιονόπτωση  τα εξαφανίζει. 

Αυτή όμως η εφήμερη τέχνη του τον έκανε να είναι σήμερα ο διασημότερος καλλιτέχνης στον κόσμο που φτιάχνει έργα τέχνης σε χιονισμένες επιφάνειες.  

Simon Beck είναι αυτή τη στιγμή ο διασημότερος καλλιτέχνης στον κόσμο που φτιάχνει έργα τέχνης σε χιονισμένες επιφάνειες. 

Η αγάπη του για τις γεωμετρικές φόρμες εντοπίζεται στην παιδική του ηλικία. 

Μεγαλώνοντας σπούδασε μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε τη δουλειά γραφείου που είχε για να γίνει χαρτογράφος.

Η σχέση του με την τέχνη στο χιόνι ξεκίνησε απρόσμενα το 2004. 

Στο τέλος μιας μέρας που έκανε σκι, είχε την ιδέα να σχεδιάσει ένα αστέρι στην επιφάνεια της παγωμένης λίμνης που βρίσκεται μπροστά από το σπίτι του. 

Η καλή αίσθηση προσανατολισμού που έχει, σε συνδυασμό με το πάθος του για τις υπαίθριες αθλητικές δραστηριότητες, τον οδήγησαν, τότε, στη δημιουργία της πρώτης μεγάλης σύνθεσης στην επιφάνεια της λίμνης. 

Κοιτάζοντας μάλιστα το έργο του από ψηλά, εντυπωσιάστηκε από το αποτέλεσμα και κατανόησε τις εκφραστικές δυνατότητες της δραστηριότητάς του. 

Στην επόμενη χιονόπτωση επανέλαβε την προσπάθειά του, σχεδιάζοντας ένα ακόμα πιο σύνθετο σχέδιο. 

Αυτή ήταν η αρχή της καλλιτεχνικής του περιπέτειας στο χιόνι.

Τα σχέδια του Simon Beck καλύπτουν σήμερα μεγάλες εκτάσεις που αντιστοιχούν, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην έκταση οκτώ γηπέδων ποδοσφαίρου και απαιτούν δώδεκα ώρες να ολοκληρωθούν και περπάτημα 20 έως 30 χιλιομέτρων πάνω σε χιονοπέδιλα. 

Οι δημιουργίες του είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα μιας επίμονης καλλιτεχνικής αλλά και αθλητικής δραστηριότητας που διαμορφώνεται και από τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του περιβάλλοντος.




Tags: Αταξινόμητα


Τρεις χριστουγεννιάτικες κάρτες αλλιώτικες απ' τις άλλες.

          



ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


 89

Αξίζει να δείτε τις παρακάτω κάρτες.

Απλά, πατήστε πάνω στις υποδείξεις που σας δίνουν και η συνέχεια θα σας γυρίσει στην παιδική σας ηλικία...


http://www.bluemountain.com/ecards/christmas/a-merry-christmas-personalized/card-3421781


http://www.bluemountain.com/ecards/christmas/christmas-happiness-interactive/card-3399581


http://www.bluemountain.com/ecards/christmas/winter-wishes-birthday/card-3432024


56


Tags: Αταξινόμητα